شهرداری تهران حالا میگوید تجربه توسعه دوچرخه اشتراکی بدون زیرساخت «موفقیت چشمگیری» نداشت و به همین دلیل این بار ترتیب کار را عوض کرده است و اول مسیر، بعد ناوگان. تاکنون حدود ۴۷ کیلومتر مسیر ایجاد شده و هدف رسمی، عبور از ۱۰۰ کیلومتر تا پایان سال است. این تغییر رویکرد یک اعتراف ضمنی مهم در خود دارد اینکه شاید مشکل پروژههای قبلی این نبود که تهرانیها دوچرخه نمیخواستند؛ شاید شهری که برای خودرو طراحی شده بود، از آنها انتظار داشت بدون مسیر امن دوچرخهسوار شوند.
بازتاب– سخنگوی شهرداری تهران گفته تجربههای قبلی نشان داد افزایش تعداد دوچرخه بدون ایجاد زیرساخت مناسب کافی نیست. به گفته او، حدود ۴۷ کیلومتر مسیر ساخته شده و برنامه این است که طول شبکه تا پایان سال به بیش از ۱۰۰ و در صورت تحقق کامل برنامهها به بیش از ۱۲۰ کیلومتر برسد. طرح نهایی قرار است بخشهایی از غرب، مرکز و شرق تهران را به یکدیگر متصل کند و در نهایت مسیری پیوسته از چیتگر تا سرخهحصار شکل بگیرد.
این تغییر از منظر مدیریت شهری مهم است، زیرا یکی از مشکلات پروژههای دوچرخه در بسیاری از شهرها، «جزیرهایبودن» مسیرهاست. یک مسیر دو کیلومتری زیبا که ناگهان به بزرگراه یا تقاطع ناامن ختم شود، برای تفریح قابل استفاده است، اما لزوماً به وسیله حملونقل تبدیل نمیشود.
بحث درباره دوچرخه در تهران اغلب گرفتار دو اغراق میشود. یک طرف تصور میکند دوچرخه میتواند جای خودرو را در بیشتر سفرهای شهر بگیرد؛ طرف دیگر با اشاره به شیب، گرما و فاصلهها، آن را اساساً «فانتزی» میداند.
دوچرخه میتواند در سفرهای کوتاه، اتصال خانه یا محل کار به مترو، مسیرهای دانشگاهی، پارکها و مراکز محلی سهم داشته باشد. لازم نیست شهروند از شرق تا غرب تهران رکاب بزند تا سیاست دوچرخه موفق باشد.
اتفاقاً بهترین آزمون برای شبکه تازه این نیست که چند کیلومتر آسفالت رنگ شود؛ این است که چند سفر روزانه واقعاً با آن انجام شود.
مشکل پروژههای نمایشی
شهرداری خود از ضرورت خروج دوچرخه از وضعیت «نمایشی و فانتزی» سخن گفته است. این تعبیر نقطه مهمی را نشان میدهد. پروژه حملونقل پاک زمانی نمایشی میشود که تعداد دوچرخه خریداریشده یا طول مسیر افتتاحشده به شاخص موفقیت تبدیل شود، بیآنکه میزان استفاده واقعی اندازهگیری شود.
برای سنجش شبکه جدید، اطلاعات سادهای لازم است: تعداد سفر روزانه، متوسط طول سفر، اتصال به مترو، نقاط پرتردد و تعداد مسیرهای پیوسته. بدون این دادهها ممکن است ۱۲۰ کیلومتر مسیر هم ساخته شود، اما همچنان بخشهایی از آن کاربرد حملونقلی نداشته باشد.
دوچرخه مسئلهای فراتر از وسیله نقلیه است. وقتی خیابان تقریباً تمام عرض خود را میان خودرو در حال حرکت و خودرو پارکشده تقسیم میکند، ورود هر کاربر تازه ــ عابر، دوچرخه یا وسیله سبک ــ به رقابت بر سر فضا تبدیل میشود.
ساخت مسیر دوچرخه یعنی شهرداری باید درباره توزیع فضای خیابان تصمیم بگیرد؛ و همین تصمیم معمولاً سختتر از خرید دوچرخه است.
نظرات کاربران
نخستین دیدگاه را درباره این خبر ثبت کنید
یادآوری: نشانی ایمیل منتشر نمیشود و دیدگاههای حاوی توهین، تهمت، افترا یا واژگان نامناسب تأیید نخواهند شد.
نظر شما میتواند شروع یک گفتوگوی سازنده باشد.