امیرحسین جوانی، کارگردان تئاتر «در انتظار گودو»، به مهر گفته است که الگوی سنتی حدود ۳۰ شب اجرا دیگر در بسیاری موارد نمیتواند هزینه تولید، تمرین و آمادهسازی یک نمایش حرفهای را جبران کند؛ موضوعی که بحث قدیمی اقتصاد تئاتر خصوصی را دوباره مطرح کرده است.
بازتاب_ یک نمایش پیش از رسیدن به صحنه ممکن است هفتهها یا ماهها تمرین داشته باشد. هزینه دکور، لباس، تبلیغات، سالن و دستمزد گروه نیز قبل از نخستین اجرای عمومی آغاز میشود.
اگر نمایش فقط ۲۵ یا ۳۰ اجرا داشته باشد، حتی فروش نسبتاً خوب نیز ممکن است برای بازگرداندن همه هزینهها کافی نباشد. به همین دلیل بعضی گروهها به اجرای طولانیتر، جابهجایی میان سالنها یا اجرای اثر در چند شهر روی آوردهاند.
«در انتظار گودو» از آثار مشهور ساموئل بکت است و نسخه مورد اشاره نیز در دورههای مختلف روی صحنه رفته است. جوانی استقبال مخاطبان را بخشی از امکان ادامه اجرای این اثر دانسته است.
اقتصاد تئاتر با سینما تفاوت مهمی دارد، ظرفیت هر اجرا محدود به تعداد صندلیهای یک سالن است. حتی یک اجرای کاملاً پرفروش نمیتواند بیش از ظرفیت سالن بلیت بفروشد، در حالی که هزینه عوامل در هر شب ادامه دارد.
افزایش بهای بلیت نیز راهحل بدون هزینهای نیست. اگر قیمت بیش از توان مخاطب رشد کند، تئاتر بخشی از تماشاگران خود را از دست میدهد.
برای همین گروههای نمایشی میان دو فشار قرار دارند: هزینه تولید بالا و بازاری که ظرفیت افزایش نامحدود قیمت ندارد.
صحبتهای کارگردان «گودو» از این منظر فراتر از وضعیت یک نمایش است و پرسشی درباره مدل اقتصادی تئاتر مطرح میکند؛ آیا دورههای کوتاه اجرا هنوز برای تولید حرفهای مناسباند یا سالنها باید امکان اجرای طولانیتر آثار موفق را فراهم کنند؟
نظرات کاربران
نخستین دیدگاه را درباره این خبر ثبت کنید
یادآوری: نشانی ایمیل منتشر نمیشود و دیدگاههای حاوی توهین، تهمت، افترا یا واژگان نامناسب تأیید نخواهند شد.
نظر شما میتواند شروع یک گفتوگوی سازنده باشد.