بازتاب– در هفتههای پایانی جام جهانی ۲۰۲۶، میلیونها نفر در هند مسابقات را دنبال کردند؛ کشوری با ۱.۴۵ میلیارد نفر جمعیت که تیم ملیاش در این رقابتها حضور نداشت. هند در تازهترین ردهبندی مورد اشاره رویترز در جایگاه ۱۳۸ جهان قرار گرفته و حتی نتوانسته به دوره بعدی جام ملتهای آسیا راه پیدا کند. مدیرعامل باشگاه گوا میگوید اصلاح ساختار ممکن است یک چرخه چهارساله زمان ببرد و رسیدن به جام جهانی پس از آن نیز شاید ۲۰ تا ۲۵ سال دیگر طول بکشد.
اما مهمترین عدد این گزارش نه جمعیت هند است و نه رتبه تیم ملی. بازیکنان زیر ۱۵ سال در بسیاری از مناطق این کشور فقط ۱۲ تا ۱۵ مسابقه رقابتی در سال انجام میدهند؛ در حالی که نوجوانان ژاپن و کره جنوبی ممکن است در یک فصل بیش از ۴۰ بازی داشته باشند. این فاصله نشان میدهد مشکل هند پیدا نکردن استعداد نیست؛ مشکل، تبدیل کودک علاقهمند به بازیکن حرفهای است.
جمعیت زیاد، تضمین موفقیت نیست
هر بار که صحبت از ناکامی فوتبال هند میشود، یک پرسش تکراری مطرح میشود: چگونه کشوری با بیش از یک میلیارد نفر نمیتواند یازده بازیکن در سطح جام جهانی پیدا کند؟
این پرسش در ظاهر منطقی است، اما فرایند ساختهشدن یک تیم ملی را بیش از حد ساده میکند. جمعیت بزرگ فقط تعداد نامزدهای بالقوه را افزایش میدهد. استعداد زمانی به بازیکن تبدیل میشود که در سن مناسب شناسایی شود، مربی آموزشدیده داشته باشد، هر هفته مسابقه بدهد و مسیر روشنی از فوتبال مدرسهای تا باشگاه حرفهای پیش روی خود ببیند.
کشورهای کوچکتر بارها نشان دادهاند که نظم آموزشی میتواند از جمعیت مهمتر باشد. کوراسائو و کیپورد، با جمعیتی بسیار کمتر از شهرهای بزرگ هند، به جام جهانی ۲۰۲۶ راه یافتند؛ در حالی که هند همچنان بیرون مسابقات ماند. این مقایسه بیش از آنکه درباره استعداد طبیعی باشد، درباره کیفیت سیستم است.
۱۲ مسابقه در سال
تمرین برای رشد فنی ضروری است، اما فوتبال فقط در تمرین آموخته نمیشود. بازیکن در مسابقه یاد میگیرد چگونه زیر فشار تصمیم بگیرد، اشتباه خود را جبران کند، ریتم بازی را بفهمد و در برابر حریفان متفاوت واکنش نشان دهد.
لالنگهینگلووا همار، عضو کمیته اجرایی فدراسیون فوتبال هند و وزیر ورزش ایالت میزورام، به رویترز گفته است بسیاری از بازیکنان زیر ۱۵ سال فقط ۱۲ تا ۱۵ بازی رقابتی در سال دارند و بعضی از آنها با کمتر از ۲۰ مسابقه به اردوهای ملی جوانان دعوت میشوند. او همچنین از کمبود مربیان واجد شرایط و نبود لیگهای پایه در شماری از ایالتها سخن گفته است.
این یعنی نوجوان هندی ممکن است در یک سال به اندازه بازیکن ژاپنی یا کرهای در چند ماه مسابقه بدهد. وقتی این اختلاف در پنج یا شش سال تکرار شود، فاصله تجربه به صدها بازی میرسد؛ فاصلهای که در ۱۸ یا ۲۰ سالگی با یک اردوی کوتاه جبران نمیشود.
فوتبال هند همهجا محبوب نیست
تصویر بیرونی از هند، کشوری پرشور برای فوتبال است. مسابقات جام جهانی بیننده فراوان دارد و باشگاههای اروپایی طرفداران زیادی پیدا کردهاند. اما علاقه به فوتبال در همه مناطق هند یکسان نیست.
رویترز میگوید فوتبال در ایالتهایی مانند بنگال غربی، گوا، کرالا، میزورام و مانیپور پایگاه تاریخی و اجتماعی قدرتمندتری دارد، اما در بخشهای بزرگی از کشور همچنان در سایه کریکت قرار گرفته است.
کریکت فقط یک رقیب ورزشی نیست؛ شبکهای از مسابقات مدرسهای، لیگهای حرفهای، درآمدهای تجاری، ستارهسازی و پوشش رسانهای در اختیار دارد. خانوادهای که میان دو مسیر ورزشی برای فرزند خود انتخاب میکند، طبیعی است به رشتهای اعتماد بیشتری داشته باشد که آینده شغلی و مالی روشنتری نشان میدهد.
بنابراین فوتبال هند برای رشد، تنها به تبلیغ بیشتر نیاز ندارد. باید بتواند به خانواده ثابت کند که کودک در صورت ورود به این مسیر، مسابقه، مربی، امنیت آموزشی و امکان پیشرفت خواهد داشت.
لیگ پرزرقوبرق، پایه کمرمق
لیگ برتر هند یا ISL در سال ۲۰۱۴ با حضور ستارههای شناختهشده خارجی و سرمایه شرکتهای بزرگ راهاندازی شد. هدف این بود که فوتبال هند مخاطب، سرمایه و جذابیت حرفهای بیشتری پیدا کند.
این لیگ بدون اثر نبوده است؛ فوتبال باشگاهی را بیشتر در معرض دید قرار داده و زیرساخت حرفهای برخی باشگاهها را تقویت کرده است. اما حضور چند بازیکن نامدار خارجی و افزایش پخش تلویزیونی الزاماً به توسعه ردههای پایه منجر نمیشود.
حتی خود لیگ در سالهای اخیر با بیثباتی مدیریتی و تجاری مواجه بوده است. فصل ۲۰۲۵–۲۶ پس از اختلاف بر سر شریک تجاری با تأخیر طولانی و در قالب مسابقاتی کوتاهتر برگزار شد. گزارش گاردین میگوید فصل جدید قرار است با برنامهای ۲۶ مسابقهای و اختیار تجاری بیشتر برای باشگاهها آغاز شود؛ تغییری که میتواند ثبات بیشتری ایجاد کند، اما اثر آن به سرمایهگذاری واقعی باشگاهها در آکادمی و بازیکن داخلی بستگی دارد.
باشگاهی که برای بقا و پرداخت دستمزد تیم اصلی مشکل دارد، معمولاً نخستین بودجهای را که کاهش میدهد مربوط به آکادمی، استعدادیابی و آموزش مربیان است. به همین دلیل، بیثباتی لیگ فقط به بازیکنان بزرگسال آسیب نمیزند؛ آینده فوتبال پایه را نیز تضعیف میکند.
حلقه گمشده فدراسیون
فدراسیون فوتبال هند برنامه «بلو کابز» را بهعنوان محور توسعه پایه معرفی کرده و هدف آن را مشارکت ۳۵ میلیون کودک چهار تا ۱۲ ساله تا سال ۲۰۲۶ و ۱۰۰ میلیون کودک تا سال ۲۰۴۷ اعلام کرده است. این طرح قرار است مدارس، باشگاهها، مربیان، خانوادهها و انجمنهای ایالتی را به یک شبکه ملی متصل کند.
در مارس ۲۰۲۶ نیز فدراسیون با بنیاد Dream Sports برای تقویت فوتبال زیر ۱۶ سال قرارداد بست. براساس اعلام رسمی، این همکاری شامل مسابقات منظمتر، تحلیل عملکرد، آموزش بازیکنان و مربیان و ایجاد مسیر مشخصتر از رقابتهای منطقهای تا سطح ملی است. فدراسیون میگوید تعدادی از بازیکنان همین برنامه به تیمهای ملی پایه و لیگ حرفهای رسیدهاند.
این اقدامات نشانه آن است که مدیران فوتبال هند مشکل را میشناسند. با این حال، فاصله میان هدفگذاری و اجرای سراسری همچنان بزرگ است. هند مجموعهای از ایالتها با امکانات، فرهنگ ورزشی و ساختار اداری متفاوت است و فدراسیون برای اجرای یک الگوی واحد به همکاری انجمنهای محلی نیاز دارد.
رویترز این پراکندگی را یکی از مشکلات اصلی معرفی کرده است: فدراسیون ملی چشماندازی اعلام میکند، اما اجرای آن به شبکهای از انجمنهای ایالتی واگذار میشود که عملکرد یکسانی ندارند.
چرا یک برنامه ۲۵ ساله میتواند هم واقعی و هم خطرناک باشد؟
فوتبال پایه به زمان نیاز دارد. کودکی که امروز هشتساله است، ممکن است ده سال بعد به سطح بزرگسالان برسد. از این جهت، سخن گفتن از یک دوره ۲۰ یا ۲۵ ساله غیرواقعبینانه نیست.
اما افق طولانی میتواند به پوششی برای عقبانداختن پاسخگویی تبدیل شود. مدیران امروز ممکن است نتیجه را به زمانی حواله دهند که دیگر در مسئولیت نیستند.
برنامه بلندمدت فقط زمانی قابل سنجش است که هدفهای کوتاهمدت داشته باشد: افزایش تعداد مسابقات نوجوانان، تعداد مربیان دارای مجوز، شمار ایالتهای دارای لیگ پایه، میزان حضور بازیکنان جوان در تیمهای حرفهای و نتایج ردههای سنی.
اگر بازیکن زیر ۱۵ سال امروز ۱۲ مسابقه انجام میدهد، باید مشخص شود این عدد چهار سال بعد به چند بازی خواهد رسید. اگر چنین شاخصهایی منتشر نشود، وعده جام جهانی بیشتر یک آرزو باقی میماند تا برنامه.
به طور کلی ناکامی هند در فوتبال را نمیتوان با یک علت توضیح داد. سلطه کریکت، کمبود مربی، پراکندگی مدیریت، بیثباتی لیگ و ضعف مسابقات پایه همگی بخشی از مسئلهاند.
نظرات کاربران
نخستین دیدگاه را درباره این خبر ثبت کنید
یادآوری: نشانی ایمیل منتشر نمیشود و دیدگاههای حاوی توهین، تهمت، افترا یا واژگان نامناسب تأیید نخواهند شد.
نظر شما میتواند شروع یک گفتوگوی سازنده باشد.