خشکی، پوسته‌پوسته شدن، قرمزی یا سوزش پوست اطراف دهان معمولاً ناشی از آسیب به سد پوستی یا تحریک مکرر پوست است. هوای سرد و خشک، شستشوی زیاد، تماس با بزاق، برخی محصولات آرایشی و بهداشتی و بعضی بیماری‌های پوستی می‌توانند در ایجاد این مشکل نقش داشته باشند.
در بیشتر موارد، خشکی پوست اطراف دهان خطرناک نیست و با حذف عامل تحریک‌کننده و استفاده منظم از مرطوب‌کننده مناسب بهتر می‌شود.
وقتی پای درماتیت پریورال در میان است
درماتیت پریورال نوعی بیماری التهابی پوست است که با قرمزی، پوسته‌ریزی و دانه‌های کوچک اطراف دهان ظاهر می‌شود و گاهی اطراف بینی یا چشم‌ها را نیز درگیر می‌کند.
استفاده از کورتیکواستروئیدهای موضعی یکی از عوامل شناخته‌شده مرتبط با این بیماری است. برخی محصولات آرایشی و مراقبت از پوست نیز ممکن است در بعضی افراد نقش داشته باشند.
در صورت مشکوک بودن به درماتیت پریورال، خوددرمانی با کرم‌های کورتونی می‌تواند مشکل را تشدید کند.
محصولات آرایشی و شوینده‌ها
برخی مواد موجود در محصولات آرایشی، کرم‌ها، شوینده‌ها و محصولات دهان و دندان می‌توانند پوست اطراف دهان را تحریک کنند یا باعث واکنش آلرژیک شوند.
قرمزی، خشکی، پوسته‌ریزی، خارش و سوزش از علائم احتمالی هستند. اگر یک محصول جدید پس از مدتی باعث بروز علائم شده است، قطع موقت آن می‌تواند به شناسایی عامل محرک کمک کند.
سرما و هوای خشک چه تأثیری دارند؟
هوای سرد، باد و کاهش رطوبت می‌توانند آب پوست را کاهش دهند و باعث خشکی، پوسته‌ریزی و ترک‌خوردگی شوند. پوست اطراف لب و دهان به دلیل تماس مکرر با بزاق و شستشو می‌تواند حساس‌تر باشد.
در فصل سرد، استفاده منظم از یک مرطوب‌کننده ساده و مناسب پوست صورت می‌تواند به حفظ سد پوستی کمک کند.
عادت ساده‌ای که مشکل را تشدید می‌کند
لیسیدن مکرر لب‌ها یا خیس شدن مداوم پوست اطراف دهان با بزاق می‌تواند در بعضی افراد چرخه خشکی و تحریک پوست را ایجاد کند. تبخیر بزاق باعث می‌شود پوست دوباره خشک شود و تکرار این روند می‌تواند التهاب را افزایش دهد.
اگزما و بیماری‌های پوستی دیگر
اگزما، روزاسه و برخی بیماری‌های پوستی دیگر نیز ممکن است پوست اطراف دهان را خشک، قرمز یا پوسته‌پوسته کنند. وجود علائم مشابه در قسمت‌های دیگر صورت یا بدن می‌تواند سرنخ مهمی برای تشخیص باشد.
آیا کم‌آبی بدن مقصر است؟
کم‌آبی شدید بدن می‌تواند باعث خشکی دهان و پوست شود، اما خشکی موضعی اطراف دهان به‌تنهایی معمولاً نشانه کم‌آبی بدن نیست. عوامل محیطی، شستشوی زیاد، تحریک پوستی و بیماری‌های پوستی از علل شایع‌تر هستند.
برای درمان چه کار کنیم؟
پوست را با شوینده ملایم و آب ولرم به آرامی بشویید.
از مالش شدید، اسکراب و لایه‌برداری مکرر ناحیه خشک خودداری کنید.
پس از شستشو، زمانی که پوست هنوز کمی مرطوب است، از یک مرطوب‌کننده بدون عطر استفاده کنید.
محصولاتی حاوی موادی مانند سرامیدها یا پترولاتوم می‌توانند به ترمیم و حفظ سد پوستی کمک کنند.
اگر پوست بسیار خشک است، یک لایه نازک از پمادهای محافظ ساده مانند پترولاتوم می‌تواند به کاهش از دست رفتن آب پوست کمک کند.
فعلاً لایه‌برداری نکنید
وجود پوسته روی پوست خشک به این معنی نیست که باید آن را با اسکراب یا لایه‌بردار از بین برد. در پوست تحریک‌شده اطراف دهان، لایه‌برداری می‌تواند التهاب و آسیب سد پوستی را بیشتر کند.
بنابراین تا زمانی که علت خشکی مشخص نشده و پوست ملتهب است، استفاده از اسکراب‌ها و لایه‌بردارهای قوی انتخاب مناسبی نیست.
خمیردندان را بی‌دلیل کنار نگذارید
فلوراید موجود در خمیردندان برای پیشگیری از پوسیدگی دندان اهمیت دارد و نباید صرفاً به دلیل خشکی اطراف دهان، خمیردندان فلورایددار را کنار گذاشت.
با این حال، بعضی افراد ممکن است به ترکیبات خاص موجود در خمیردندان یا محصولات دهان و دندان حساس باشند. اگر علائم پس از تغییر محصول ایجاد شده یا ادامه پیدا کرده است، مشورت با پزشک یا دندان‌پزشک می‌تواند به شناسایی عامل تحریک‌کننده کمک کند.
چه زمانی مراجعه به پزشک ضروری است؟
اگر خشکی پوست پس از چند هفته مراقبت ساده بهتر نشد، مرتب عود کرد یا همراه با قرمزی قابل توجه، دانه‌های کوچک، درد، ترک‌های عمیق، ترشح یا زخم بود، بهتر است متخصص پوست علت را بررسی کند.
همچنین اگر برای مدت طولانی از کرم‌های کورتونی روی صورت استفاده کرده‌اید و پس از قطع آن دچار قرمزی و دانه‌های اطراف دهان شده‌اید، بهتر است برای تشخیص و انتخاب درمان مناسب به پزشک مراجعه کنید.
درمان خشکی پوست اطراف دهان به علت آن بستگی دارد و استفاده خودسرانه از داروهای موضعی، به‌ویژه کورتیکواستروئیدها، ممکن است بعضی بیماری‌های پوستی را تشدید کند.
نظرات کاربران
نخستین دیدگاه را درباره این خبر ثبت کنید
یادآوری: نشانی ایمیل منتشر نمی‌شود و دیدگاه‌های حاوی توهین، تهمت، افترا یا واژگان نامناسب تأیید نخواهند شد.
نظر شما می‌تواند شروع یک گفت‌وگوی سازنده باشد.