حسین عمومی، نوازنده نامدار نی، آهنگساز و پژوهشگر موسیقی ایرانی، در ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۵ در آمریکا درگذشت؛ هنرمندی که با بهره‌گیری از میراث مکتب اصفهان، سال‌ها در عرصه نوازندگی، آموزش و پژوهش موسیقی فعالیت کرد و نقشی ارزشمند در انتقال سنت نی‌نوازی ایرانی به نسل‌های بعدی داشت.
به گزارش بازتاب، حسین عمومی از چهره‌های شناخته‌شده و تأثیرگذار موسیقی سنتی ایران بود که عمر خود را در مسیر نوازندگی، آموزش و پژوهش موسیقی سپری کرد. درگذشت این هنرمند، ضایعه‌ای برای جامعه موسیقی ایران و دوستداران ساز نی به شمار می‌رود.
عمومی در سال ۱۳۲۳ در اصفهان متولد شد. او فراگیری موسیقی را از کودکی و نزد پدرش آغاز کرد و از ۱۴سالگی به نوازندگی نی روی آورد. مسیر هنری او با آشنایی و شاگردی نزد استاد حسن کسایی، از برجسته‌ترین چهره‌های نی‌نوازی ایران، شکل جدی‌تری به خود گرفت. عمومی از سال ۱۳۴۷ نزد این استاد نامدار به فراگیری نی پرداخت و هم‌زمان ردیف آوازی را نزد محمود کریمی آموخت.
او در ادامه فعالیت حرفه‌ای خود، علاوه بر اجرا و ضبط برنامه در رادیو و تلویزیون ایران، در مراکز آموزشی و هنری مختلف از جمله مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، هنرستان موسیقی و دانشکده هنرهای زیبا به تدریس پرداخت. عمومی همچنین با بهره‌گیری از دانش و تجربه خود، در زمینه آموزش و انتقال سنت‌های موسیقی ایرانی به نسل‌های بعدی فعالیت مستمری داشت.
این هنرمند پس از خروج از ایران در سال ۱۳۶۳، فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی خود را در اروپا و آمریکا ادامه داد. از جمله محل‌های فعالیت آموزشی او می‌توان به مرکز مطالعات موسیقی شرقی در پاریس و دانشگاه‌های کالیفرنیا و واشینگتن اشاره کرد. حسین عمومی همچنین دارای دکترای معماری از دانشگاه فلورانس ایتالیا بود؛ وجهی از زندگی علمی او که در کنار فعالیت‌های موسیقایی، نشان‌دهنده گستره دانش و علایق فرهنگی‌اش بود.
عمومی از پیروان مکتب اصفهان در نی‌نوازی به شمار می‌رفت و در کنار وفاداری به سنت‌های موسیقی ایرانی، در زمینه ساختار ساز نی نیز نوآوری‌هایی داشت. آثار منتشرشده از او، از جمله آلبوم‌های «تکنوازی نی»، «نی هزار آوای عشق»، «شرح عشق»، «سرمست»، «چهارگاه ـ بیات ترک» و «آتش عشق»، بخشی از کارنامه هنری این نوازنده و پژوهشگر را تشکیل می‌دهند.
حسین عمومی را می‌توان از هنرمندانی دانست که نقش او تنها به اجرای موسیقی محدود نبود؛ فعالیت‌های آموزشی، پژوهشی و تلاش برای انتقال میراث موسیقی ایرانی، بخش مهمی از جایگاه او در تاریخ معاصر موسیقی ایران را شکل داده است.
درگذشت این استاد برجسته، بار دیگر اهمیت پاسداشت چهره‌هایی را یادآور می‌شود که با دانش، تجربه و سال‌ها تلاش، در حفظ و گسترش سنت‌های موسیقی ایرانی سهمی ارزشمند داشته‌اند.
نظرات کاربران
نخستین دیدگاه را درباره این خبر ثبت کنید
یادآوری: نشانی ایمیل منتشر نمی‌شود و دیدگاه‌های حاوی توهین، تهمت، افترا یا واژگان نامناسب تأیید نخواهند شد.
نظر شما می‌تواند شروع یک گفت‌وگوی سازنده باشد.