چرا نباید ایران از تنگه هرمز دست بردارد؟

دلیل اصلی اینکه چرا ایران نباید از تنگه هرمز دست بردارد، این است که این تنگه برای ایران چیزی فراتر از یک منبع درآمد است. ایران آن را یک برگ برنده و اهرم قدرت تاریخی و سیاسی می‌داند که در مذاکرات، از مسئله هسته‌ای هم مهم‌تر است. به عبارت دیگر، این تنگه سکویی برای تثبیت قدرت و چانه‌زنی در معادلات جهانی محسوب می‌شود.

۱. تنگه هرمز، رگ حیاتی نفت جهان است

حدود ۳۰ درصد از نفت دریایی جهان و نزدیک به یک‌پنجم گاز طبیعی مایع (LNG) از این آبراه عبور می‌کند.

وابستگی کشورهای منطقه به این تنگه بسیار بالاست. این یعنی مدیریت تنگه هرمز، معادل کنترل شیر اصلی جریان انرژی جهان است؛ شیری که در دست ایران قرار دارد.

۲. ابزار بازدارندگی و قدرت چانه‌زنی

تنگه هرمز برای ایران یک اهرم ژئوپلیتیکی بی‌نظیر است. با تهدید به بستن یا محدودسازی آن، ایران می‌تواند، قیمت جهانی نفت را تحت تأثیر قرار دهد، به آمریکا و متحدانش فشار بیاورد و در مذاکرات سیاسی و اقتصادی، برگ برنده داشته باشد.

۳. امنیت اقتصادی کشورهای عربی وابسته به این تنگه است

هرگونه اختلال در تنگه هرمز، مستقیماً به معنای، افزایش قیمت نفت و تورم در کشورهای واردکننده، و ایجاد بحران اقتصادی در کشورهای عربی که به شدت به این مسیر وابسته‌اند؛ می شود.

به عبارت دیگر، بازدارندگی ایران یعنی حفظ تعادل اقتصادی در منطقه. اگر ایران از این ابزار دست بردارد، عملاً توانایی خود را برای تأثیرگذاری بر معادلات اقتصادی و امنیتی منطقه از دست می‌دهد.

۴. پیامدهای استراتژیک دست‌کشیدن از تنگه

اگر ایران کنترل یا تهدید به کنترل تنگه را کنار بگذارد، آمریکا و متحدانش بدون هزینه، بر جریان انرژی مسلط می‌شوند ، قدرت چانه‌زنی ایران در برابر فشارهای خارجی کاهش می‌یابد و  قدرت چانه‌زنی ایران در برابر فشارهای خارجی کاهش می‌یابد.

در واقع، ایران بدون تنگه، یک قدرت منطقه‌ای بدون اهرم فشار بر اقتصاد جهانی خواهد بود.

تنگه هرمز برای ایران، فراتر از یک گذرگاه دریایی است؛ یک سلاح استراتژیک اقتصادی و سیاسی محسوب می‌شود. دست‌کشیدن از آن، یعنی از دست دادن تنها ابزاری که می‌تواند با کوچک‌ترین تکان، اقتصاد جهان را به لرزه درآورد.
به همین دلیل، نه تنها نباید از آن دست برداشت، بلکه مدیریت هوشمندانه‌ی آن، یکی از کلیدهای اصلی بقای قدرت منطقه‌ای ایران است.