حذف طرح سالانه آرم ترافیک مشکل بروکراتیکی دارد

یک کارشناس حوزه حمل و نقل و ترافیک درباره حذف سالانه آرم ترافیک گفت: مراجعه روزانه برای پرداخت هزینه جهت ورود به محدوده طرح بسیار زیاد خواهد بود و این فرآیند نیازمند طراحی برنامه‌های هوشمند برای اجراست.

به گزار ش ایسنا، فریدون دژدار درباره تصویب طرح جدید ترافیک گفت: طرح ترافیک حاصل برنامه سه نفر بر روی یک میز ساده است و مرحله نخست آن در شهریور سال ۱۳۵۸ اجرا شد.

وی که در یک برنامه‌ رادیویی با موضوع «بررسی لغو صدور سالانه آرم طرح ترافیک» سخن می‌گفت، با اشاره به اینکه موافق محدودیت‌های ترافیکی در شهر تهران است، اظهار کرد: در سال ۵۸ قرار شد برای اتوبوس‌ها مسیرهای ویژه‌ای تهیه شود که حدود ۳۲ کیلومتر بود. عرض خطوط ویژه ۴ متر بود که اتومبیل‌ها نیز می‌توانستند وارد شوند اما اولویت برای اتوبوس‌ها بود. به تدریج این طرح گسترش پیدا کرد تا به این نتیجه رسید.

دژدار در ادامه درباره طرح جدید ترافیکی و حذف طرح سالانه آرم ترافیک بیان کرد: طرح جدید یک مشکل بروکراتیک دارد؛ مراجعه روزانه برای پرداخت هزینه جهت ورود به محدوده طرح بسیار زیاد خواهد بود و این یک فرآیند پیچیده است که حداقل نیازمند طراحی یکسری ابزارها و برنامه‌های هوشمند برای اجرا است. مورد منفی دیگری که درباره این طرح وجود دارد، عدم رعایت عدالت اجتماعی است. زیرا کسانی که پول دارند می‌توانند هزینه ورود را هر چقدر که می‌خواهند پرداخت کنند و مرکز شهر پر از اتومبیل‌های گران قیمت و مدل بالا خواهد شد.

وی در ادامه درباره ساختار شهری تهران هم گفت: جدا بودن مراکز تولید سفر به صورت کاربری‌های مسکونی در پیرامون شهر و مراکز جذب سفر به صورت ادارات و بازار در مرکز شهر، یک جریان بسیار شدید ترافیک ایجاد می‌کند که هر چقدر محدودیت‌ها را بیشتر کنیم، این جریان دچار خسران می‌شود اگر هم باز گذاشته شود، کل شهر دچار خسران می‌شود.

این کارشناس حوزه حمل و نقل و ترافیک تصریح کرد: هر نوع ایجاد محدویت برای وسایل نقلیه‌ای که لجام گسیخته و بدون هیچ هدفی وارد یک محدوده‌ای از شهر می‌شوند و آلودگی و سر و صدا ایجاد می‌کنند کار صحیحی است که البته نوع این محدودیت نیازمند کار کارشناسی است.

دژدار با بیان اینکه نیازمند بسترسازی برای محدود کردن ورود خودروهای مورد هدف به محدوده طرح ترافیک هستیم، گفت: در کنار طرح‌های کوتاه مدت باید طرح‌های بلندمدت را نیز در نظر بگیریم که شامل گسترش حمل و نقل عمومی و تمرکز زدایی از خدمات‌دهی مرکز شهر است یعنی مردم بتوانند در هر نقطه از شهر که می‌خواهند کالای مورد نظر خود را خریداری کنند.