راز پنهان ناخنجویدن و اهمالکاری؛ مغز برای بقا دست به خودتخریبی میزند
رفتارهایی مانند ناخنجویدن، اهمالکاری، کمالگرایی افراطی یا حتی خودانتقادی شدید، در نگاه نخست نشانهای از ضعف اراده یا خودتخریبی به نظر میرسند؛ اما یک روانشناس بالینی میگوید این واکنشها در واقع سازوکار طبیعی مغز برای بقا هستند.
دکتر چارلی هریوت میتلند در کتاب تازه خود با عنوان انفجارها در سلامت روان توضیح میدهد که مغز انسان بیش از آنکه برای شادی طراحی شده باشد، یک «ماشین بقا»ست. او تأکید میکند مغز از غافلگیری متنفر است و ترجیح میدهد با تهدیدی کوچک و قابلکنترل روبهرو شود تا با خطری بزرگ و ناشناخته.
به همین دلیل است که فردی با بهتعویق انداختن یک کار مهم، در ظاهر به خود آسیب میزند، اما در واقع از نگاه مغز، این تعویق راهی برای اجتناب از خطر بزرگتر مانند شکست یا طرد اجتماعی است. میتلند این واکنشها را «انفجارهای کنترلشده» مینامد؛ مکانیسمهایی که برای محافظت از روان شکل گرفتهاند، اما در نهایت میتوانند به فرسودگی شغلی، استرس مزمن و خستگی روانی منجر شوند.
او هشدار میدهد که این رفتارها اگرچه ریشه در تجربههای دشوار زندگی دارند، نباید نادیده گرفته شوند. نخستین گام برای مهار آنها، ایجاد احساس امنیت در موقعیتهای اضطرابآور و پذیرش نیازهای اساسی نادیدهگرفتهشده است.
به گزارش روزیاتو، میتلند تأکید میکند: «نباید با این رفتارها بجنگیم، اما نباید اجازه دهیم زندگی ما را کنترل کنند. شناخت سازوکار مغز، ما را برای انتخابهای آگاهانهتر توانمند میسازد.»
