میزهای شیک، حرفهای تکراری/ اصل بازی در مذاکرات جای دیگری است

در روزهای اخیر، رسانههای غربی تمرکز چشمگیری بر «مذاکرات پاریس» و نقش عربستان سعودی بهعنوان واسطه در گفتوگوهای هستهای داشتهاند.
اما به گفته حنیف غفاری، کارشناس روابط بینالملل، این موج رسانهای بیشتر از آنکه بازتابدهنده اهمیت واقعی تحولات باشد، بخشی از یک عملیات روانیِ هدفمند برای انحراف افکار عمومی و ایجاد فضای مطلوب جهت پیشبرد اهداف غرب است.
غفاری تأکید میکند که اصل ماجرا نه در نام واسطههاست، نه در مکان گفتگوها و نه در طول میز مذاکره. این موارد فقط جنبههای تشریفاتی و نمایشی دیپلماسیاند که معمولاً برای مصرف رسانهای طراحی میشوند. آنچه واقعاً اهمیت دارد، تأمین نیازهای اساسی ایران است؛ نیازهایی مانند لغو کامل و غیرقابل بازگشت تحریمها، تضمین حقوق هستهای کشور مطابق قوانین بینالمللی و احترام کامل به حاکمیت ملی ایران.
رسانههای غربی با برجستهسازی شکل و شمایل مذاکرات، تلاش میکنند فقدان پیشرفت در مسائل محتوایی را پنهان کنند. توصیف معماری سالن مذاکرات یا تأکید روی سابقه واسطههای منطقهای، در واقع راهی برای پوشاندن عدم ارائه تضمینهای واقعی و تعهدات اجرایی از سوی غرب است.
ایران بارها نشان داده که تغییر محل مذاکرات یا اضافه شدن واسطهها، ساختار قدرت چانهزنی را تغییر نمیدهد. تا زمانی که تحریمهای فلجکننده پابرجاست و تضمین روشن و عملی برای عدم خروج مجدد آمریکا از توافق ارائه نشود، هرگونه نمایش دیپلماتیک، تنها پوششی بر سیاست ثابت غرب یعنی «مهار و محدودسازی» خواهد بود.
بررسی تاریخ روابط ایران و آمریکا نیز نشان میدهد که هر بار نشانهای از اعتماد یا خوشبینی به طرف آمریکایی وجود داشته، نتیجه آن فشار بیشتر بوده است. از خروج یکجانبه آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ گرفته تا اعتراف ترامپ درباره برنامهریزی برای حمله به ایران در بحبوحه مذاکرات، همگی نمونههایی از رفتار غیرقابل اعتماد غرب هستند.
جمهوری اسلامی ایران برخلاف آمریکا و اروپا که بیشتر بر نمایش دیپلماسی تمرکز دارند، تن به مذاکرهای تحمیلی بدون تضمینهای روشن نمیدهد. خطوط قرمزی چون ممنوعیت مذاکره درباره توان موشکی مشروع یا توقف کامل غنیسازی، نهتنها تضعیف نشدهاند، بلکه با هر تهدید یا فشار جدید، محکمتر و روشنتر نیز مطرح میشوند؛ چرا که این مؤلفهها ستونهای امنیت و بازدارندگی ایران هستند.
همشهری آنلاین/











