لحظات کلیدی در روابط آمریکا و انگلیس
«از زمانی که وینستون چرچیل پس از جنگ جهانی دوم عبارت “روابط ویژه” را ابداع کرد، انگلیس اتحاد خود با آمریکا را در مرکز سیاستهای خارجی و امنیتی خود قرار داده است.»
به گزارش ایسنا، الیستر اسموت، در گزارشی درخصوص روابط آمریکا و انگلیس که از سوی خبرگزاری رویترز منتشر شده، نوشته است: « در آستانه دیدار ۱۳ ژوئیه (۲۲ تیر) دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا از انگلیس، به برخی از لحظات کلیدی در روابط این دو کشور میپردازیم:
انقلاب آمریکا
آمریکا در سال ۱۷۷۶ از انگلیس اعلام استقلال کرد و جنگ استقلال آمریکا تا سال ۱۷۸۳ ادامه یافت.
با این حال نیروهای انگلیسی در جنگ سال ۱۸۱۲، واشنگتن از جمله کاخ کنگره و کاخ سفید را به آتش کشیدند. انگلیس همچنین طی جنگهای انفصال (داخلی) آمریکا موضعی بیطرف داشت با این حال از “ایالات مؤتلفه” (ایالتهای جنوبی طرفدار بردهداری) حمایت میکرد.
پس از آن انگلیس و مستعمره سابقش تا اواخر قرن نوزدهم با یکدیگر متحد بودند. به رغم تلاشهای وودرو ویلسون،رییس جمهور اسبق آمریکا برای بیرون نگه داشتن آمریکا از آتش جنگ جهانی اول، این کشور نهایتا در سال ۱۹۱۷ اعلام جنگ کرد.
پس از جنگ، ویلسون به اروپا رفت و چندین روز را همراه با جورج پنجم، پادشاه انگلیس در کاخ باکینگهام، محل اقامت پادشاه گذراند و به نخستین رییس جمهور آمریکا تبدیل شد که طی تنها دیدار یک رییس جمهور آمریکایی از انگلیس پیش از جنگ جهانی دوم، در این کاخ اقامت کرد.
ویلسون و همسرش، مارگارت برای رفتن به بلوار بزرگ “مال” در لندن که با جمعیت استقبالکنندگان احاطه شده بود، سوار یک کالسکه شدند.
به رغم موقعیت خطرناک انگلیس در سالهای نخست جنگ جهانی دوم، واشنگتن بیطرفی خود را تا بمباران ناوگان آمریکا در پرل هاربر هاوایی به دست ژاپنیها در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ و تنها چند ماه پس از ورود اتحاد جماهیر سوروی به جنگ، حفظ کرد.
انگلیس و امپراتوریاش در این جنگ بیش از ۴۵۰ هزار کشته دادند و تلفات آمریکا نیز حدود ۴۲۰ هزار تن بود.
“رابطه ویژه”
وینستون چرچیل، نخست وزیر وقت انگلیس در سال ۱۹۴۶ عبارت “روابط ویژه” را همزمان با آغاز جنگ سرد ابداع کرد اما این اتحادی بود که باید آزمونهایی را تاب میآورد.
ارنست بوین، وزیر امور خارجه پس از جنگ (جهانی دوم) انگلیس گفت، انگلیس به بازدارندگی هستهای خود نیاز دارد تا مطمئن شود که همتایان آمریکایی هیچ یک از شرکای پس از جنگ را تحقیر نمیکنند.
در حالی که تشکیل اتحاد ناتو در سال ۱۹۴۹ به محکمتر شدن روابط نظامی کمک میکرد، تنشها به ویژه بر سر نقش انگلیس به عنوان یک قدرت استعماری، به قوت خود باقی ماند.
فرانکلین روزولت، رییس جمهور وقت آمریکا طی جنگ جهانی دوم برای استقلال هند تلاش کرد و این اقدام با مخالفتهای تند چرچیل همراه بود. هند سرانجام در سال ۱۹۴۷ استقلال خود را از بریتانیا به دست آورد.
در بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، هنگامی که انگلیس بدون مطلع ساختن آمریکا به مصر حمله کرد، دوایت آیزنهاور، رییس جمهور وقت آمریکا خشمگین شد و آنتونی ایدن، نخست وزیر انگلیس را برای یافتن راهکاری صلحآمیز تحت فشارقرار داد که به استعفای ایدن انجامید.
این بخش بدترین بحران روابط آمریکا و انگلیس در قرن بیستم بود اما قدرت امپراتوری رو به فروپاشی بریتانیا، اهمیت همکاری با آمریکا در امور بینالمللی را به این کشور نشان داد.
روابط میان این دو کشور بار دیگر در سال ۱۹۶۲ و با لغو ناگهانی برنامه موشکی “اسکایبولت” از سوی دولت جان اف. کندی، رییس جمهور وقت آمریکا محک خورد. انگلیس قصد داشت از این موشکها استفاده کند و لغو این برنامه خشم این کشور را در پی داشت.
با این حال کندی طی دوران کوتاه ریاست جمهوریاش دو بار به انگلیس سفر کرد و در سال ۱۹۶۱ با ملکه الیزابت دیدار کرد. او در سال ۱۹۶۳ و همزمان با دیدار با هارولد مکمیلان، نخست وزیر انگلیس در اقامتگاهش در شهرستان ساسکس، از سوی سه فعال ضد تسلیحات هستهای “خواستار منع استفاده از بمب”، نامهای دریافت کرد.
تاچر و ریگان
تصویر مشخص از انگلیس و آمریکا تا پایان جنگ سرد، تصویر مارگارت تاچر، نخست وزیر انگلیس و رونالد ریگان، رییس جمهور آمریکا بود.
این دختر خاروبار فروش و این ستاره هالیوود توافقی را بر مبنای تعهدات مشترکشان در زمینه دولت کوچک، لیبرالیسم اقتصادی و اقدامات ضد کمونیستی صورت دادند.
حتی این رابطه میان دو کشور نیز با مشکلاتی روبهرو شد. تاچر از تهاجم آمریکا در سال ۱۹۸۳ به گرانادا که کشوری مشترکالمنافع در شرق دریای کارائیب است، خشمگین شد. در سال ۲۰۱۴ یک تماس صوتی ضبط شده از مکالمه تلفنی ریگان و تاچر متشر شد که رییس جمهور آمریکا در آن از تاچر عذرخواهی میکند.
ریگان در هر سه دیدارش از انگلیس، با ملکه الیزابت ملاقات کرد. در سال ۱۹۸۲ او در قلعه وینزور اقامت داشت و با ملکه اسبسواری کرد.
“آهای بلر!”
“روابط ویژه” با همکاری تونی بلر، نخست وزیر انگلیس و جورج بوش پسر، رییس جمهور آمریکا در جنگ عراق بار دیگر همکاریها را میان این دو کشور تقویت کرد.
به دنبال حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در آمریکا، بلر تمایل داشت که حمایت کشور خود را از آمریکا ابراز کند. اما با اینکه اقدام اولیه برای سرنگون کردن صدام حسین در سال ۲۰۰۳ به هدف خود دست یافت، این جنگ بیش از اندازه ادامهدار شد.
عدم وجود تسلیحات کشتار جمعی در عراق که حمله به عراق را توجیه کرده بود، مخالفتهایی را در هر دو سوی اقیانوس اطلس به دنبال داشت و برخی نیز بلر را بازیچه دست بوش دانستند.
نفوذ بوش بر بلر در کنفرانسی در سال ۲۰۰۶ و زمانی که بوش در حالی که تکه نانی را میجوید، به بلر که وارد سالن کنفرانس میشد، گفت “آهای بلر” و صدای او از از طریق میکروفون پخش شد، بیشتر مشخص شد.
در حالی که دوستی نزدیک بلر با بوش که گفته میشود حتی از یک برند خمیردندان هم استفاده میکنند، برای او به مسالهای سیاسی تبدیل شد، نخست وزیر انگلیس تمایل پیدا کرد که روابط خوب خود با باراک اوباما، رییس جمهور پیشین آمریکا را به عنوان یک دارایی ببیند.
اوباما در انگلیس محبوب بود و دیوید کامرون، نخست وزیر وقت انگلیس تمایل داشت که نزدیکیاش با او را به نمایش بگذارد؛ بر خلاف رفتار ناشیانه همتای سابقش، گوردون براون.
کامرون و اوباما در دیداری در سال ۲۰۱۱ در لندن با یکدیگر پینگپونگ بازی کردند و کامرون در دیدارش از آمریکا، در حالی که همراه اوباما هاتداگ میخورد، با او به تماشای بازی بسکتبال دانشگاهی در اوهایو نشست.
با این حال وقتی اوباما در آوریل سال ۲۰۱۶ گفت، ممکن است انگلیس در مذاکرات تجاری برای خروج از اتحادیه اروپا “در آخر صف” باشد، سوالاتی را در میان انگلیسیها درخصوص ارزش روابط این دو کشور برانگیخت.
“بریگزیت زیبا”
به محض آن که انگلیس به خروج از اتحادیه اروپا رای مثبت داد، دونالد ترامپ بریگزیت را “یک چیز خیلی خیلی زیبا” توصیف کرد.
پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا دیپلماتهای انگلیس در واشنگتن را شگفتزده کرد. روابط میان ترزا می، نخست وزیر انگلیس و دونالد ترامپ تا مدتی متشنج بود.
تصویر ماندگار از دیدار می از کاخ سفید در ژانویه ۲۰۱۷ که نخستین رهبر خارجیای بود که از زمان شروع به کار ترامپ با او دیدار میکرد، تصویری بود که در آن ترامپ دست می را گرفته است تا به او کمک کند که از پلههای کاخ سفید پایین بیاید.
ترامپ پس از نشست ناتو در بروکسل و اندکی پیش از نشست هلسینکی با ولادیمیر پوتین، رییس جمهور روسیه به انگلیس میرود.»
