موزه اثرم را بیمه کرد اما پاره تحویل داد

۱۹ تیر ۱۳۹۶ ساعت ۰۹:۰۹  /   /  کد خبر: 52107
موزه اثرم را بیمه کرد اما پاره تحویل داد
بانگیز می‌گوید: چندان تمایلی به حراجی‌ها ندارم. تا به حال هیچ‌کاری از من در حراجی‌ تهران نبوده.ما همیشه در گوشه بوده‌ایم. یک‌سری باندبازی‌هایی در این حراجی‌ها صورت می‌گیرد که هنرمند هیچ عایدی از آن نمی‌برد. ابتدا با سلام و صلوات تابلو را می‌خرند، بعد موقع فروش تو سر تابلو می‌زنند. ما اصلاً نمی‌دانیم که چند می‌فروشند. اصلاً نمی‌فهمیم چه کسی خریده. فقط یک مبلغ جزئی به ما می‌دهند. بعد یک‌مرتبه می‌بینیم که تابلوها سر از جای دیگری درآورده.

به گزارش خبرنگار ایلنا، رضا بانگیز متولد ۱۳۱۶ در تهران است. او ۶۵ سال است که به حرفه‌ی نقاشی و مجسمه‌سازی مشغول است. بانگیز به نقاشی‌های سیاه و سفیدش شهره است. در آستانه‌ی هشتاد سالگی این هنرمند، خبرنگار ایلنا با او گفت‌وگویی داشت.

روزهای هنرستان پسران

مادرم گه‌گاه روی شیشه حکاکی می‌کرد. شیشه‌ها را تراش می‌داد. پدرم نیز یک دوره‌ای پاریس رفته بود و روی شیشه‌ نقاشی می‌کرد. منتها خط می‌انداخت. من هم از بچگی به کارهای هنری علاقه داشتم. کلاس دهم دبیرستان بودم که یک ‌روز در روزنامه‌ای دیدم که نوشته: هنرستان هنرهای زیبای پسران، هنرجو می‌پذیرد. به همین ترتیب شد که رفتم آنجا و ثبت نام کردم. پرویز تناولی و سهراب سپهری از ما جلوتر بودند. من چون هنرستان را از نیمه شروع کرده بودم، به خاطر همین، دو سالی که هنرستان نخوانده بودم را دوباره مجبور شدم دوباره بخوانم. به همین دلیل چند سالی عقب افتادم. خدا رحمت کند سپهری، گه‌گاهی می‌آمد تا هم الخاص را که معلم ما بود، ببیند و هم ما را. ما خودبه‌خود به او احترام می‌گذاشتیم. با روحبخش و مهدی حسینی و زنده‌رودی هم‌دوره بودیم. پیلارام و عرب‌شاهی در کلاس‌های بالاتر بودند.

هانیبال الخاص تازه از آمریکا برگشته بود. ایشان با مارکو گریگوریان هر دو از اساتید ما بودند. آقای الخاص و مارکو خیلی به ما بها می‌دادند و ما را تشویق می‌کردند. الخاص آمریکایی‌ها را دعوت می‌کرد ایران تا بیایند و کارهای ما که شاگردانش بودیم را ببینند. این خیلی برای ما اهمیت داشت. الخاص مهمانی می‌داد؛ همه‌ی دختر پسرهای جوان را دعوت می‌کرد. اصلاً ما چنین معلمی را هیچ‌وقت ندیده‌ بودیم. چه معلمی چنین کاری می‌کرد؟ از طرف دانشکده‌، به ما بهترین قلم‌موها و رنگ‌ها را مجانی می‌دادند. از آثار ما جوان‌ها نمایشگاه می‌گذاشتند. بعد هم یک روز خبرش می‌آمد که مثلاً دو اثر از ما فروش رفته است. حالا شاید کارهامان هم به درد نمی‌خورد، ولی همان خریدن، ما را تشویق می‌کرد. بعدها می‌فهمیدیم که آیدین آغداشلو که مسئول دفتر مخصوص بود، کارها را برای آن دفتر خریده. فقط هم کار من نبود. کار خیلی‌ از بچه‌ها را می‌خریدند. همین امر، در ما ایجاد علاقه و کار می‌کرد.

دوره‌ی هنرستان‌ بودیم که «خانه‌ی جوانان»، یک مسابقه‌ی نقاشی برگزار کرد. چهار نفر برنده شدند، که من هم جزوشان بودم. به عنوان جایزه، ما را به مناطق نفت‌خیز خوزستان برای بازدید بردند.

اولین بورس تحصیلی‌ای که گرفتم، به انگلستان بود. هنوز خیلی جوان بودم. در آنجا به موزه‌های نشنال گالری و موزه‌ی مادام توسو رفتم که خیلی عالی بود. مرحوم دکتر هاکوپیان، رئیس آموزش هنرهای زیبا برای گرفتن این بورس و تهیه‌ی ویزای سفر، بسیار مرا کمک کرد. ولی آنجا به خرج خودم بودم، به خاطر همین چندان نمی‌تواستم خرج کنم. تنها ارمغان من از آن سفر، کشفِ یک دنیای نو به همراه آداب معاشرت و تربیت تازه بود.

بورس بعدی‌ام، بورس یک‌ساله‌ به پاریس بود که در سال ۱۳۵۰ از طرف دفتر مخصوص گرفتم. من یک دوره‌ی ۱۶ تایی مجسمه ساخته بودم. چون دفتر مخصوص از این مجسمه‌ها خوش‌اش آمد، بورس یک‌ساله‌ی پاریس را به من دادند. این بورس، هر سال به دو هنرمند تعلق می‌گرفت. در این بورس، من با حسین کاظمی همراه بودم. در پاریس، به کلاس‌های شبانه می‌رفتیم.

ماجرایی هزارتو از مجسمه‌سازی رضا بانگیز

کارهای مجسمه‌ام در دو دوره خلاصه می‌شود؛ یک‌بار پیش از انقلاب و یک‌بار هم بعد از انقلاب.

اواخر دهه چهل بود که یک‌سری مجسمه‌ی سفالی ساخته بودم. این مجسمه‌ها ۱۶ تا بود. آن‌ها را در اصفهان کار کرده بودم، و با کامیون آورده بودم تهران. این مجسمه‌ها طی نمایشگاهی که از سوی اداره‌ی هنرهای زیبا، در پارک لاله برگزار می‌شد، به نمایش درآمدند. فرح هم از کارها دیدن کرده بود. از کارها خوشش آمده بود و به دفتر مخصوص گفته بود یک بورس تحصیل پاریس به من بدهند، که پیشتر اشاره کردم.

دومین دوره‌ی مجسمه‌سازی‌ام، به همین چند سال پیش برمی‌گردد؛ که باز هم به نوعی مسببش همان مجسمه‌های ۵۰ سال پیشم بود. ماجرا از این قرار است که یک‌شب آقایی به من زنگ زد و گفت که آقای بانگیز می‌خواهم شما را ببینم. فردا قرار شد بیاید خانه‌ی ما. آن آقا گفت خلبان است و در قطر زندگی می‌کند. فردای آن روز به خانه‌ام آمد و مرا با اصرار به دفتر خودش برد. آنجا که رسیدیم شروع کرد تمام دفترش را به من نشان دادن. وقتی به طبقه بالا رسیدیم، دیدم یکی از همان مجسمه‌های ۵۰ سال پیشم آنجاست. من بعد از انقلاب، دیگر نفهمیدم برای آن مجسمه‌ها چه پیش آمد. چند تا از مجسمه‌هایم را دفتر مخصوص خریده بود. از مجسمه‌ها بی‌خبر بودم. تا این‌که آن روز، در خانه‌ی آن آقا دیدم. به من گفت: شما را آوردم اینجا تا همین مجسمه را نشان‌تان دهم. بعد هم بسیار اظهار تمایل کرد که ای کاش من باز هم از این مجسمه‌ها کار کنم تا او نمایشگاهی از مجسمه‌هایم را برگزار کند. من هم گفتم که دیگر از این کارها انجام نمی‌دهم، ولی حالا که شما اصرار دارید، به یک شرط خواسته‌تان را برآورده می‌کنم؛ اینکه من مجسمه‌ها را می‌سازم، ولی شما در روز آخر مجسمه‌ها را ببینید. در پروسه‌ی ساخت اجازه سر زدن به کارگاهم را ندارید. آن آقا هم در جا پذیرفت. نتیجه‌ی آن، نمایشگاهی شد که پارسال در گالری ایران‌شهر برگزار کردیم. این آقا، همه‌ی کارها را پیش‌خرید کرد.

بعدها من از ایشان پرسیدم که شما این مجسمه‌ها را از کجا آوردید؟ اول نمی‌گفت. با اصرار زیاد بالاخره گفت که روزی یک نفر به من زنگ زد و گفت، بیا سر چهار راه فلان، یک عتیقه‌فروشی هست که یک مجسمه‌ای دارد که هیچ‌کس از آن سر در نمی‌آورد، تو بیا ببین می‌توانی بفهمی این اصلاً چیست؟ من هم رفتم و آن را دیدم. مجسمه را بالاپایین کردم تا توانستم زیر مجسمه یک نشانی پیدا کنم، که وقتی دقت کردم دیدم نوشته بانگیز. گویا این مجسمه را، بچه‌‌های یک آقازاده‌ای به آن عتیقه‌فروشی برده بودند و به قیمت پایینی فروخته بودند. عتیقه‌فروش هم مجسمه را ۵۰ میلیون برای فروش گذاشته بود. آن آقا گفت که در نهایت توانستم  آن را به قیمت ۳۵ میلیون بخرم.

این آقا همین‌طور دنبال من بود تا اینکه طی سفری به کانادا از نمایشگاه نقاشی دخترخانمی دیدن می‌کند. این آقا از تابلوهای این دخترخانم خیلی خوشش می‌آید. ازش می پرسد که استادت چه کسی بوده؟ او هم می‌گوید بانگیز. بعد این آقا، شماره مرا از این دخترخانم می‌گیرد. و بعد هم به من زنگ می‌زند و باقی ماجرا را هم که می‌دانید.

این‌طور شد که بعد از ۴۰ سال دوباره مجسمه ساختم.

“نه” به مینیاتور

عباس معیری، که از شاگردان بهزاد است و سالیان سال می‌شود که خارج از کشور به سر می‌برد، یک‌بار به من گفت که فکر می‌کنی چرا اروپایی‌ها آنقدر در طراحی و نقاشی قوی هستند؟ گفت برای اینکه روی آناتومی خیلی کار کرده‌اند. چون در بدن انسان سایه‌های نرمی وجود دارد که در هیچ شی‌ای پیدا نمی‌شود. این‌ها را باید کار کرد. بعد از همین سفرم به پاریس، فوق‌العاده رشد کردم و کارهای قبلی‌ام را همه پاره کردم. طراحی و پرسپکتیو و آناتومی دیگر ملکه‌ی ذهنم شده بود.

هر هنرمند پس از گذشت سال‌ها فعالیت، به یک سادگی می‌رسد. شاید اول کار بخواهد برای اثبات خود و اینکه نشان بدهد که همه‌فن‌حریف است، نقش‌های پیچیده‌ و درهمی بکشد؛ مثل فرشچیان که در هرگوشه‌ی نقاشی‌اش پر از گل و بته و اسلیمی است. هیچ کدام از کارهایم را با گران‌ترین آثار فرشچیان عوض نمی‌کنم. با صادق تبریزی هم، هم‌دوره بودیم. او هم رفت مینیاتور کار کرد و سریع هم کارش گرفت. از مینیاتور اصلاً خوشم نمی‌آید. چون صرفاً یک زیبایی دارد. هیچ پیام و خلاقیت دیگری هم پشتش نیست.

هیچ کدام از کارهایم را با گران‌ترین آثار فرشچیان عوض نمی‌کنم. از مینیاتور اصلاً خوشم نمی‌آید. چون صرفاً زیبایی دارد اما هیچ پیام و خلاقیت دیگری هم پشتش نیست.

من رنگ روغن، و چیزهای دیگری هم کار کرده‌ام، ولی عشق و علاقه‌‌ام به سیاه و سفید خیلی زیاد است. کار خیلی سختی هم است. هر کار تقریباً یک‌ماه زمان می‌برد. برای چاپ، اوایل از لینولئوم استفاده می‌کردم. لینولئوم برای کنده‌کاری و چاپ فوق‌العاده بود که از ایتالیا وارد می‌کردند. البته لینولئوم کارکرد اصلیش برای کف‌پوش بود. مارکو به ما یاد داده بود که برای چاپ از آن استفاده کنیم. اما بعد از انقلاب، دیگر لینولئوم گیر نمی‌آمد. الان از لاستیک‌های نوار نقاله‌ استفاده می‌کنم. از ناچاری سراغ این‌ها رفته‌ام. تابلوهای بزرگ من، همه ۹۰ در ۱ و نیم متر است.

یک فرد هنرمند، همین‌طور کار می‌کند و کار می‌کند تا اینکه ناگهان می‌ایستد. انگاری آن انر‍ژی خاص ازش دور می‌شود. بعد همان دوران بیکاری هم از آدم انرژی می‌برد. ناگهان موضوعی بر روح و جسمت چیره می‌شود. سال ۱۳۴۵ که شروع به تدریس کردم، ابتدا مرا به تبریز فرستادند. موقعی که آنجا بودم، ماه محرم که می‌شد قمه‌زنی در آنجا رسم بود. ۳۰ نفر سفیدپوش قمه می‌زدند. با دیدن این منظره، تحت تأثیر قرار گرفتم، و یک تابلو ساختم به اسم قمه‌زنی.

آثاری در چارگوشه‌ی عالم

– اخیراً یکی از کارهایم را موزه‌ی ایرلند شمالی خرید. آقای رضا آیت که مدیر شرکت بیافرین (شرکتی که امور بین‌المللی هنرمندان را انجام می‌دهد)، چهار پنج ماه پیش، به من خبر دادند که موزه ایرلند شمالی یک مسابقه طراحی با تِم صلح برگزار می‌کند. از همه‌ی دنیا در این مسابقه شرکت کرده بودند. من هم کاری را در قطع کوچک برای‌شان فرستادم. بعد از مدتی خبر آمد که کار تو برنده شده و آن را برای موزه خریده‌اند.

– یونیسف در سال ۱۳۸۶ کار دیگری را از من خرید که به نفع پناهندگان کشیده بودم و به قیمت بالایی هم فروخت و تقویم هم شد. تقویم‌اش هم حتی فروخته شد. عواید آن هم خرج پناهندگان شد.

–  بعد از انقلاب که به آمریکا رفته بودیم، برای اینکه بیکار نباشم، چندتایی کار سفال انجام دادم. آن موقع در آمریکا، خلبانی چند ثانیه بعد از بلند شدن هواپیمایش، در لحظه‌ی گرفتنِ‌اوج، سقوط کرد. روزنامه‌های آمریکا عکسی از این خبر را چاپ کردند که آن خلبان در لحظه‌ی سقوط  فریاد زده بود: «اَه، مای گاد!». من این صحنه را تصویر کردم، و آن خیلی سر و صدا کرد. موزه‌ی پورت اسموت هم در ایلات ویرجینیا، کار را از من خرید.

– دهه‌ی هفتاد، دو اثر در مترو تهران کار کردم؛ یکی در ایستگاه شادمان و دیگری در ایستگاه نواب. با چند نبشی، اثری انتزاعی ساختم. هنوز داشتند مترو را می‌ساختند. من هم می‌رفتم همان‌جا کار می‌کردم.

– جدیداً هم یکی از تابلوهایم را زیباسازی تهران از نمایشگاهی که در گالری فرمان‌فرما داشتم، خریداری کرد.

– چندی پیش آقای علی توسلی، به کارگاه من آمدند. ایشان در ایزدشهر نور، موزه‌ای شخصی به‌نام «دی دی» ساخته‌اند. موزه‌ی زیبا و بزرگی است. آقای توسلی وقتی آمد اینجا، به من گفت: از کارهای قدیمت تابلو دارم، آمده‌‌ام تا چندتایی از کارهای جدیدت هم کار بخرم، تا مجموعه‌ام را تکمیل‌ کنم. من گفتم: ما نمایشگاه داشتیم، چرا از نمایشگاه خرید نکردید؟ گفت: من اصلاً به گالری‌ها نمی‌روم و آثار هنرمندان را بی‌واسطه از خودشان خریداری می‌کنم. بعد بی‌هیچ مشکلی، ۵ کار بزرگ و ۱۰ کار کوچک را از من خریدند. چندی بعد، تمام کارها را به دیوار موزه زدند؛ چه از کارهای قدیم، چه کارهایی که جدیداً خریداری کرده بودند.

بعد از انقلاب که به آمریکا رفته بودیم؛ خلبانی چند ثانیه بعد از بلند شدن هواپیمایش، در لحظه‌ی گرفتنِ‌اوج، سقوط کرد. روزنامه‌های آمریکا عکسی از این خبر را چاپ کردند که آن خلبان در لحظه‌ی سقوط  فریاد زده بود: «اَه، مای گاد!». من این صحنه را تصویر کردم، و آن خیلی سر و صدا کرد. موزه‌ی پورت اسموت هم در ایلات ویرجینیا، کار را از من خرید.

فاصله‌ای معنادار با حراجی‌ها

از جوانی، در تمام دوسالانه‌های نقاشی شرکت می‌کردم. منتهی فقط در بی‌ینال دوم و سوم برنده شدم. در بی‌ینال چهارم هم برنده شدم و لوح هم گرفتم، ولی نمی‌دانم چرا مدالم را ندادند. همیشه تابلوهایم روی دیوار دوسالانه‌ها می‌رفت. حالا مهم نبود مقام بیاورم یا نه، چون خیلی‌ها بودند که شرکت می‌کردند، ولی آثارشان روی دیوار نمی‌رفت. انقلاب  یک‌خورده باعث فراموش شدن و گم‌شدنِ آثارم شد. متأسفانه امروز از بسیاری از کارهای قدیمم، خبر ندارم. سال ۱۳۵۸ نه به خاطر انقلاب بلکه برای درمان بچه‌ام به آمریکا رفتیم. بعد از مدتی برگشتیم ولی دوباره در سال ۱۳۶۰ برگشتیم آمریکا. طوری شد که خیلی از تابلوها در این رفت‌و‌آمدها از بین رفت.

تقریباً ده سال پیش در یونان یک نمایشگاه داشتم. روز پیش از افتتاحیه‌ی نمایشگاه، به ما خبردادند که همه کارهایم فروش رفته. بعدها فهمدیم که یک جوان ایرانی که در انگلیس صاحب یک بانک بود، همه‌ی کارهایم را پیش‌خرید کرده. در روز افتتاحیه، دادِ یونانی‌ها درآمد که چرا همه را فروخته‌اید و نگه نداشته‌اید که ما هم بخریم. چند سال بعد، این تابلوها سر از حراجی کریستی در دوبی درآورد. در این حراجی‌ها هم به ما چیزی نمی‌دهند. تمام عوایدش مال خودشان است.

در مورد حراجی‌ها باید بگویم که چندان تمایلی به آن‌ها ندارم. تا به حال هیچ‌کاری از من در حراجی‌ تهران نبوده است. ما همیشه در گوشه بوده‌ایم. چون یک‌سری باندبازی‌هایی در این حراجی‌ها صورت می‌گیرد که هنرمند هیچ عایدی از آن نمی‌برد. ابتدا با سلام و صلوات تابلو را می‌خرند، بعد موقع فروش تو سر تابلو می‌زنند. ما اصلاً نمی‌دانیم که چند می‌فروشند. اصلاً نمی‌فهمیم چه کسی خریده. فقط یک مبلغ جزئی به ما می‌دهند. بعد یک‌مرتبه می‌بینیم که تابلوها سر از جای دیگری درآورده.

اسم نمی‌برم؛ گالری‌دارها می‌آیند و به ما می‌گویند که فلانی تابلوت را خواسته. بعد فرضاً قیمت پیشنهادی ما ۱۵ میلیون است. آن گالری‌دار با چک و چانه زدن، با ده میلیون اثر را از ما می‌خرد. بعد به عنوان واسطه ۳۰ درصد هم از قیمت نهایی کم می‌کند، و در نهایت یک مبلغ جزئی به ما می‌دهد. بعدها ما می‌فهمیم که اصلاً از شخص ثالث خبری نبوده، و آن صاحب گالری، تابلو را برای خودش خریده است. همین مسائل پیش می‌آید که ما سعی می‌کنیم با کسی کاری نداشته باشیم. خیلی با این باندبازی‌ها کاری ندارم، مگر آن‌که آدم‌های سالمی پیدا شوند که آن‌وقت با کمال میل همکاری خواهم کرد.

4

گالری‌دارها می‌آیند و به ما می‌گویند که فلانی تابلوت را خواسته. بعد فرضاً قیمت پیشنهادی ما ۱۵ میلیون است. آن گالری‌دار با چک و چانه زدن، با ده میلیون اثر را از ما می‌خرد. بعد به عنوان واسطه ۳۰ درصد هم از قیمت نهایی کم می‌کند، و در نهایت یک مبلغ جزئی به ما می‌دهد. بعدها ما می‌فهمیم که اصلاً از شخص ثالث خبری نبوده، و آن صاحب گالری، تابلو را برای خودش خریده است.

کتابی که نخواستم چاپ شود

کتابی از آثارم تا به حال منتشر نکرده‌ام. خیلی‌ها هم ‌تابه‌حال در این رابطه به من گفته‌اند. جسته گریخته آثارم در کتاب‌های مختلفی چاپ شده، ولی به دو دلیل الان نمی‌توانم آثارم را در یک کتاب جمع‌آوری کنم: یکی اینکه خیلی از کارهایم را دیگر موجود ندارم. دوم هم هزینه‌ای که برای این کار لازم است، و من ندارم. اما یک‌بار اتفاقی پیش آمد که ناخواسته مجبور شدند هزینه چاپ کتاب را به من بدهند. چند سال پیش، موزه‌ی هنرهای معاصر، برای برپایی نمایشگاهی گروهی در استانبول یکی از کارهای مرا قرض گرفت. بعد از مدت‌ها تابلوی قرضی را برگرداندند. وقتی باز کردم متوجه شدم که گوشه‌ی تابلو پاره شده. همسرم پیگیر کار شد و خیلی هم زحمت کشید. روزها با آقای ملانوروزی در این رابطه صحبت کرد. موزه هم نمی‌خواست خسارتش را بپردازد. اول گفتند تابلو را بیاورید ما خودمان برایتان رفو می‌کنیم. ما هم گفتیم نمی‌خواهد، خودمان رفو می‌کنیم. بعد دوباره برای اینکه خسارت را به ما ندهند، پیشنهاد کردند که عوضِ خسارت، کتابی از آثارم را موزه چاپ کند. ولی باز هم قبول نکردم. با صحبت‌های زیادی که همسرم با موزه داشت، بالاخره یک‌سوم قیمت تابلو را به ما دادند. اثر را خودم تعمیر کردم و در اختیار گنجینه موزه گذاشتم. این اتفاق در حالی می‌افتاد که آثار بیمه شده بود. البته یک مقدار هم تقصیر ما شد که تابلو را دیر بردیم. بعداً فهمیدیم که تابلوی چند هنرمند دیگر هم پاره شده بوده، و فقط مال ما نبوده است. گنجینه موزه، از آثار من فراوان دارد. هم قبل انقلاب و هم بعد انقلاب، آرام‌آرام بسیاری از آثارم را موزه خریده است.

چند سال پیش، موزه‌ی هنرهای معاصر، برای برپایی نمایشگاهی گروهی در استانبول یکی از کارهای مرا قرض گرفت. بعد از مدت‌ها تابلوی قرضی را برگرداندند. وقتی باز کردم متوجه شدم که گوشه‌ی تابلو پاره شده. این اتفاق در حالی می‌افتاد که آثار بیمه شده بود. البته یک مقدار هم تقصیر ما شد که تابلو را دیر بردیم. بعداً فهمیدیم که تابلوی چند هنرمند دیگر هم پاره شده بوده، و فقط مال ما نبوده است.

به جست‌وجوی شمس و مولانا

من شمس و مولانا را خوب نمی‌شناختم. از فرهنگستان هنر سفارش دادند که تابلوهایی با موضعیت شمس و مولانا کار کنم. گالری طراحان آزاد به من گفت که کتابی درباره‌ی شمس و مولانا چاپ شده به اسمِ کیمیا خاتون؛ که زن مولانا بود. من آن کتاب را خواندم و بعد کاملاً عوض شدم. بدین ترتیب ایده گرفتم. ثمره‌ی این سری از تابلوهایم نمایشگاهی بود که در سال ۱۳۸۵ در گالری خاک برگزار کردیم. مسبب آن هم آقای مهدی حسینی بود. یکی از این تابلوهای شمس و مولانا، تابلوی بت است، که شمس مثل یک بت روبه‌‌روی مولانا ایستاده:

هر لحظه به رنگی، بتِ عیار درآمد / گه پیر و جوان شد

17

روزها در راه

دو هفته پیش، در گالری طراحان آزاد متعلق به خانم رزیتا شرف‌جهان، یک نمایشگاه نقاشی با عنوان «پشت‌نویسی» داشتم. این نمایشگاه به دلیل استقبال زیاد، قرار است دوباره به شیراز برود، و آثار در گالری هان به نمایش درآید.

هم‌چنین، موزه‌ی امام علی جدیداً‌ به من گفت که می‌خواهیم برای‌ شما، بزرگداشتی برگزار کنیم. ولی من قبول نکردم. چون موزه‌ی امام علی اصلاً به یک موزه نمی‌خورد. به آن‌ها گفتم اینجا نه. اگر واقعاً می‌خواهید جشن تولدی برایم بگیرید، در هتل لاله بگیرید. آن‌ها هم گفتند شدنی نیست، من هم گفتم پس نمی‌خواهم.

از زبان همسر هنرمند

همسر آقای بانگیز: تعداد نمایشگاه‌هایی که رضا تاکنون داشته، بسیار زیاد است؛ به‌طوری که عدد و رقمش از دستمان در رفته. چهل و چند سال است که دارم با او زندگی می‌کنم، و این را به جرأت می‌گویم که او لحظه‌ای آرام ننشسته است. او در هر نمایشگاهی که شرکت کرده، با کاری جدید وارد شده و حرفی برای گفتن داشته. خوشحالم زحمتی هم که من در کنارش کشیده‌‌ام، بی‌فایده نبوده و به نتیجه رسیده است. شاید در دوره‌ای نیاز مالی هم بوده، ولی این امر مطلقاً روی آثار رضا تأثیر نگذاشته است. هیچ وقت کار سفارشی نداشته، همین‌طور هیچ‌وقت کار دومی برای خود انتخاب نکرده است. بالاخره در سال ۱۳۷۵ دکترای افتخاری هنر را با ده سال تأخیر به رضا دادند.

سی سال است که بیمه‌ هستیم، ولی فایده‌اش چیست؟ هر دکتری می‌رویم باید مبلغ زیادی را بپردازیم. بالاخره سنی از این هنرمندان گذشته. اگر واقعاً کارِ این هنرمندان خوب است، پشتیبان‌شان باشید و مسئله‌ی بیمه‌شان را درست کنید. ما بیمه‌ی خدمات درمانی هستیم. این بیمه به هیچ درد ما نمی‌خورد. ۸۰ درصد از مخارج را خودمان باید بپردازیم. رضا خودش هیچ‌ گله‌ای نمی‌کند، ولی من به عنوان کسی که چهل و چند سال با رضا بانگیز زندگی کرده‌ام و مشکلات را از نزدیک دیده‌ام، این را حق خودم می‌دانم که این مسئله را مطرح کنم. نمی‌خواهم گله‌گی کنم؛ مشکلات بسیار است. فقط بیمه این‌ هنرمندان را درست کنند. من سه سال پیش همین حرف‌ها را گفتم، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد. فقط یک‌بار به ما زنگ زدند و گفتند: «بیمه‌اید؟ گفتیم بله. بعد پرسیدند بیمه‌تان چیست؟ گفتیم خدمات درمانی.» همین! تمام شد. می‌خواستند در همین حد ما را بیمه کنند؛ که بیمه بودیم.

2

 سی سال است که بیمه‌ هستیم، ولی فایده‌اش چیست؟ ۸۰ درصد از مخارج را خودمان باید بپردازیم. رضا خودش هیچ‌ گله‌ای نمی‌کند، ولی من به عنوان کسی که چهل و چند سال با رضا بانگیز زندگی کرده‌ام و مشکلات را از نزدیک دیده‌ام، این را حق خودم می‌دانم که این مسئله را مطرح کنم. نمی‌خواهم گله‌گی کنم؛ مشکلات بسیار است. فقط بیمه این‌ هنرمندان را درست کنند.

1

رضا بانگیز با لگوی مؤسسه هنرمندان پیشکسوت

از جناب آقای عظیمی، مدیر مؤسسه هنرمندان پیشکسوت، کمال تشکر و قدردانی را می‌نمایم که با زحمات بسیار زیاد، خانه‌ای برای هنرمندان پیشکسوت تهیه نموده‌اند. (رضا بانگیز. ۱۱/تیر/۱۳۹۶)

34

7

15

25

11

30

29

12

3

10

33

6

23

8

14

35

36

بدون دیدگاه

آخرین اخبار

پربیننده ترین ها