جدیدترین اخبار
۱۷ مهر ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۲۷ سیاسی کد خبر :387957

آتش بس بزرگ میان روحانی و اصلاح طلبان ؛ چه کسی سوت پایان جنگ را زد؟

دیدار اخیر روحانی و اصلاح طلبان در حالی برگزار شد که تحلیل گران و فعالان سیاسی اصلاح طلب مدت ها است از همکاری با روحانی نا امید شده اند. طیف تندروتر در این جریان به فاصله گرفتن از روحانی مایل است و طیف میانه رو تر ترجیح می دهد که در قالب ادامه همکاری ها روحانی را به سوی مطالبات اصلاح طلبانه خود سوق دهد.
به گزارش نامه نیوز، چرخ روابط روحانی و اصلاح طلبان خوب نمی چرخد. او از مدت ها قبل و به وقت چینش کابینه دوازدهم ، آب پاکی را روی دست جریان حامی خود ریخته بود اما زمزمه های موجود در مورد سپردن وزارت راه و شهرسازی به پرویز فتاح و یا انتصاب لطف الله فروزنده به عنوان دبیر شورای عالی امنیت ملی؛ دیگر چیزی نیست که اصلاح طلبان برتابند.

عملکرد روحانی تا امروز و گمانه زنی هایی که در مورد تغییرات کابینه می شود اصلاح طلبان را در یک دوراهی بزرگ قرار می دهد. دو راهی که عبور از آن احتمالا با پیامد سنگینی همچون ایجاد گسست در درون این جریان همراه خواهد بود. نشانه های اولیه این گسست اختلاف نظر فعالان سیاسی اصلاح طلب در مورد مناسباتشان با دولت روحانی است. گروهی از اصلاح طلبان همچنان پای روحانی ایستاده و از او حمایت می کنند اما گروه دیگری از آنان عملکرد دولت را مورد نقد دانسته و بر این باورند که جریان اصلاح طلبی باید خود را به موقع نجات داده و زیر آوار ناکارآمدی های دولت نماند. برای همین شاهد بودیم که برخی از دورن این جریان به روحانی پیشنهاد استعفا دادند. از سید حسین موسویان گرفته تا علی عبدالعلی‌زاده وزیر مسکن و شهرسازی دولت اصلاحات که گفته بود «وقتی دولت کاری برای مردم نمی‌کند، بهتر است رها کند و برود…مسئولیت‌ها تا وقتی ارزش دارد که انسان بتواند خدمت کند و اگر نمی‌تواند خدمت کند باید کنار برود.»

راه حل میانه

استعفای روحانی تنها راهکار پیشنهادی این گروه اصلاح طلبان نبود. راه دوم از نظر آن ها فاصله گرفتن از دولت و تنها گذاشتن روحانی بود. توصیه به جهانگیری برای جدا شدن از دولت و آماده شدن برای ورود به انتخابات بعدی از همین جا نشات می گرفت.

امید اصلاح طلبان برای حل و فصل این اختلاف نظر به راه حل میانه ای است که گروهی دیگر پیشنهاد می دهند. این گروه از اصلاح طلبان خوب می دانند که هزینه عملکرد فعلی دولت روحانی را چه کسی و چه طور می دهد اما راه حل بهتری هم سراغ ندارند. آنان تجربه تلخ مجلس ششم را فراموش نکرده و اطمینان دارند که خروج از قدرت اصلا به نفعشان تمام نمی شود. برای همین است که چهره ای همچون محمدرضا عارف رئیس شورای عالی سیاست گذاری اصلاح طلبان می گوید « از مردم بابت مشکلات عذر خواهی می‌‌کنیم چون دولتی را روی کار آوردیم که نمی‌خواهد یا نمی‌تواند منویات اصلاحات را پیاده کند؛ البته منطقی هم نیست رو در روی آن بایستیم. ما مجبوریم صورت‌مان را با سیلی سرخ کنیم.»

تحلیل گران این جریان نیز کم و بیش همین نظر را دارند. مصداقش محمدرضا تاجیک که اگر چه «گره زدن استراتژیک زلف اصلاح‌طلبی به زلف دولت اعتدال» را جفا می خواند اما می گوید: «میزان هم‌گرایی و واگرایی برای اصلاح‌طلبان باید، از یکسو، ملاک‌های اصلاح‌طلبی، و از سوی دیگر، ملاحظات و استلزامات ملی باشد. آنچه باید در هر مرزبندی/ مرزنبندی محفوظ بماند سرمایه تاریخی گرانسنگی به‌نام اصلاحات است. بنابراین، استراتژی اصلاح‌طلبان در مواجهه و تعامل با دولت باید استراتژی حمایت اصلاح‌طلبانه یا حمایت منتقدانه (انتقادی) باشد. »

اصلاح طلبان کوتاه می آیند

بخشی از جریان اصلاح طلب رادیکال تر از آن است که به این توصیه ها گوش کند و به هیچ وجه حاضر نیست هزینه ناکارآمدی دولت روحانی و یا ائتلاف نانوشته خود روحانی با جریان اصولگرا و نهادهای حاکمیتی را بدهد. همین طیف تندور هم اما چشمش به دهان سید محمد خاتمی است و وقتی خبر می رسد که در یکی از دیدارهای اخیر با اصلاح طلبان آنان را به همراهی با روحانی توصیه کرده است؛ رضایت می دهد.

کوتاه آمدن اصلاح طلبان تندرو و پذیرش راه حل میانه تحت عنوان« انتقاد مشفقانه و اصلاح طلبان از دولت» هم خطر گسست و انشقاق در درون این جریان را کاهش می دهد و هم مقدمه خوبی برای ادامه همکاری با دولت است. همکاری هایی که شاید در همین دیدار اخیر روحانی و اصلاح طلبان کلید خورده باشد.

چرخش روحانی

بی تردید بررسی مناسبات اصلاح طلبان و روحانی بدون توجه به رفتار و عملکرد او مقدور نیست. به باور بسیاری از اصلاح طلبان و تحلیل گران سیاسی او بعد از انتخابات ریاست جمهوری ۹۶ چرخیده است. روحانی نه در چینش کابینه توجهی به انتظارات جریان حامی خود داشت و نه سیاست های خود. بسیاری از وعده های او در حوزه سیاست داخلی از جمله رفع عصر، افزایش آزادی ها اجتماعی و حقوق شهروندی روی زمین مانده است. روحانی نه تنها در این زمینه ها گامی برنداشته بلکه در مقابل مسائلی همچون برخورد با اعضای اصلاح طلب شوراهای شهر نیز ساکت مانده است.

مواضع روحانی در سیاست خارجی نیز زیر و رو شده است. او که روزگاری با چراغ سبز نشان دادن به حامیان ارتباط با غرب و حتی آمریکا در مرکز توجه ها قرار گرفت و رای آورد ، امروز با ولادیمیر پوتین نشست و برخاست کرده و پروژه مذاکره به آمریکا را بایگانی کرده است. این تغییر موضع خود به مذاق اصولگرایان خوش آمده و بستر چرخش به سوی آنان را مهیا کرد. برخی از فعالان سیاسی همچون صادق زیباکلام البته گمان می کنند که روحانی در چرخش خود هدفی فراتر از جلب نظر اصولگریان را دارد. زیباکلام در گفت و گویی با نشریه مثلث گفته است که روحانی رویایی در سر دارد و آن رویای رهبری است. ( نقل به مضمون) به گفته زیباکلام روحانی دیگر نیازی به صندوق رای ندارد و از همین رو اصلاح طلبان را ترک کرده و به فاصله گرفتن از آنان اهمیتی نمی دهد.

پروژه مشترک

اصلاح طلبان خواستار جدایی از روحانی و معتقدان به چرخش روحانی عموما بی نیازی او از صندوق رای را ملاک قرار داده و اینطور استدلال می کنند که حسن روحانی بعد از دو دوره ریاست جمهوری از رای مردم بی نیاز شده لذا جریان اصلاح طلب که همچنان به رای مردم نیازمند است باید به فکر خود بوده و پیش از آنکه دیر شود، راه خود را از دولت جدا کند. توجه به این موضوع که ناکارآمدی دولت در حوزه اقتصاد، سیاست و … حجمی از یاس و ناامیدی را به جامعه تزریق کرده و بدنه اجتماعی اصلاح طلبان در معرض خطر است، ضرورت فاصله گرفتن از دولت را جدی تر می کند اما نکته ای که نمی توان و نباید از آن غافل شد این است که برخلاف تصور، روحانی هنوز از صندوق رای بی نیاز نیست.

دولت دوم روحانی قبل از پایان کار خود همکاری با یک مجلس دیگر را نیز تجربه خواهد کرد و به صلاحش است که با یک مجلس همسو و اصلاح طلب سر و کار داشته باشد. بر این اساس می توان اینطور استنباط کرد که روحانی حتی اگر با نهادهای حاکمیتی و اصولگرایان نیز ائتلاف کرده باشد، باز هم ناگزیر است تا پایان دولت دوازدهم با اصلاح طلب کج دار و مریز رفتار کند. با این منطق جلسه اخیر اصلاح طلبان و روحانی که به میزبانی آقای رئیس جمهور برگزار شد، منطقی تر جلوه می کند. خصوصا اگر توجه داشته باشیم که مدعوین این دیدار عموما اصلاح طلبان حامی روحانی بودند نه اصلاح طلبان منتقد.

این طور که به نظر می رسد ، روحانی و اصلاح طلبان وارد یک آتش بس شده اند. آتش بسی که لزوما به معنای نه جنگ ، نه صلح نیست. این آتش بس بستری برای تعریف دوباره پروژه های مشترک است. پروژه ای مثل کسب کرسی های بیشتر از مجلس یازدهم.

Ad

Ad

روی خط خبر

  • جزئیات عملیات ۱۰ میلیارد تومانی برای فراری دادن متهم فساد نفتی
  • بن سلمان آمریکایی‌ها را با حرکت دست به چالش طلبید
  • محورهای دیدار وزیر خارجه چین با رئیس‌جمهوری افغانستان
  • ابراهیم کالین: آمریکا نمیتواند جنگنده های F-۳۵ را به ترکیه ندهد
  • آنکارا بر ادامه عملیات‌هایش در شمال عراق تاکید کرد
  • واکنش اردن به تصمیم استرالیا درباره قدس
  • سناتور ارشد روس: آمریکا می خواهد پیمان INF را از بین ببرد
  • یک جنگنده اوکراینی سقوط کرد/ خلبان کشته شد
  • آمادگی کردها برای همکاری با دمشق به منظور دفع خطر ترکیه
  • وزیر خارجه ترکیه با نخست‌وزیر قطر دیدار کرد
  • محمد آل ثانی: شورای همکاری شورایی بی‌دندان است
  • محنت بیماران صعب‌العلاج در دوران تحریم‌ها
  • زبان بدن ماکرون؛ عواطف منفی، رنجش و نارضایتی
  • یک‌میلیارد دلار ارز دیجیتال به سرقت رفته است
  • وزیر رفاه دولت احمدی‌نژاد از زندان آزاد شد
  • دانشگاه بریتانیایی خطاب به دانشجوی ایرانی: به خانه برو و پول نقد بیاور!
  • ترامپ وزیر کشور آمریکا را اخراج کرد
  • احمد ابراهیمی دستیار ویژه وزیر صنعت شد
  • خطای رحیم‌پور ازغدی کجاست؟
  • ظریف: با آمریکا درباره برنامه دفاع موشکی‌مان مذاکره نمی‌کنیم
  • ۸۰ نفر بازداشت شدند/ درگیری پلیس با تظاهرات‌کنندگان/یک زن کشته شد
  • معترضان بلژیکی علیه نخست‌وزیر درحال تظاهرات هستند
  • واکنش عضو ساف به اقدام ضد فلسطینی استرالیا
  • مذاکره با دولت دونالد ترامپ بی فایده است
  • افزایش همکاری میان تهران و دهلی نو به نفع دو کشور و منطقه است
  • بررسی ۱۰ سناریو برای کنترل مصرف بنزین
  • ایران عضو اتحادیه راه‌آهن‌های CIA شد
  • توافق مهم تجارت آزاد اروپا و ژاپن/ایجاد بزرگترین منطقه آزاد جهان
  • قیمت خودرو امروز ۲۴ آذر ۹۷/ بی ثباتی قیمت‌ها در بازار خودرو
  • مدیر گاج: ما سنگ کف رودخانه هستیم؛ سبزی لب آب نیستیم که یک شبه رشد کرده باشیم!
  • Ad