جدیدترین اخبار
۳ خرداد ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۴۷ سیاسی کد خبر :288451

روایت مهندس بازرگان از روز‌های مقاومت خرمشهر؛ حتی مجروحان، خم به ابرو نمی‌آورند

روزنامه ایران نوشت: مطلبی در صفحه دوم روزنامه میزان به تاریخ ۱۷ مهر سال ۱۳۵۹ به قلم مهندس بازرگان نخست‌وزیر دولت موقت از روز‌های اول جنگ منتشر شده است.

در گزارش مهدی بازرگان آمده است:

به منظور کسب اطلاع و بلکه کسب افتخار روز ۱۳ مهر ماه به اتفاق تنی چند از دوستان رهسپار آن صفحات شدیم. مناسب‌ترین عنوان که به نظرم آمد «دلاوری‌های خوزستان» است؛ دلاوری‌های مردم محل و میهمانانشان، سپاهیان انقلاب، لشکر ۹۲، تکاوران نیروی دریایی، هوانیروز و نیروی هوایی…

قبل از ظهر در اهواز فرود آمدیم، در شهری که سراسر سنگر‌بندی و آماده پذیرایی از هر تجاوزکننده ابله گور خود کن شده است. به مرکز لشکر زمینی و ستاد فرماندهی رفتیم. در «اتاق جنگ» افسران جوان گوش به گوش را دیدیم که در گرد یک میز بیضی شکل نشسته هر کدام با واحدی و پایگاهی در ارتباط بودند. فرمانده ستاد وقتی به‌هریک ازآن‌ها می‌رسید خبر می‌گرفت و دستور می‌داد.

سرهنگ فرمانده ستاد منطقه عملیات، دشمن را که به‌صورت مثلثی درآمده و تیزی آن به‌طرف اهواز بود و از پهلو‌ها بوسیله حملات خودی‌ها تهدید و تضعیف می‌شد تشریح کرد. ایشان توضیح می‌داد که نیروی زمینی بعثی‌ها به لحاظ کمیت و تجهیزات برتری محسوس بر ما دارند، ولی نه انگیزه دارند، نه روحیه و نه آموزش. با کمترین تعرض و تفوق ما، راه تسلیم یا فرار پیش می‌گیرند. بعدازظهر نزد آقای دکتر چمران که مسئول هماهنگی نیرو‌های ارتشی و سپاهی و مردمی شده است، رفتیم. ضمناً آقای چمران گاه گاه همراه پاسداران زبده‌ای در عملیات شرکت می‌کند، ولی چه بهتر که بیشتر به سازماندهی و هم آهنگ کردن گروه‌های کثیر پاسداران، سپاه و کمیته‌ها و داوطلب‌ها که دسته دسته می‌رسند و نیاز شدید به نظم و دستور دارند، برسند.

در همه جا خواسته سپاهیان و مردم غالباً این بود که به آن‌ها سلاح و مخصوصاً دستور حمله داده شود. شب به اهواز برگشتیم. آقایان طبسی و ملازاده و فرادی‌پور را که همسفر‌مان از تهران بودند و همچنین آقای بشارت نماینده خوزستان را دیدیم که روز قبل به راهنمایی آقای خامنه‌ای از بیمارستان اهواز بازدید کرده بودند. بامداد روز بعد راهی خرمشهر شدیم.

در عبور از آبادان، آتش و دود لوله‌های نفت خام منفجر شده، یا مخازن و دستگاه‌های اصابت دیده، جلب نظر می‌کرد، ولی شهر در فعالیت و آمد و رفت بود.

خرمشهر حالت سربازخانه‌ای را داشت که آرامش آن را گاه گاه صدای ضربات گلوله که به نقاط پراکنده می‌خورد بهم می‌زد. دکان‌ها بسته، خانه‌های خالی، لاشه‌های تانک و توپ عراقی در این طرف و آن طرف افتاده، دود‌های انبوه برخاسته از انبار‌های گمرک با جنب و جوش و روی‌های گشاده جوانان و مردان سلاح به‌کمر یا سلاح به دست و از جان گذشته دیده می‌شد.

از لابه لای نخلستان‌های آن طرف شط، توپ‌های خمسه خمسه و آرپی جی، این طرف را بی‌حساب و هدف می‌کوبند. یکی از سپاهیان داوطلب که شیرازی غیور و داغ بود درحالی که ما را به تماشای گورستان تانک‌های دشمن هدایت می‌کرد با خونسردی می‌گفت؛ اینجا زیر آتش خمپاره است، اما مسأله‌ای نیست!

شخصاً سه تانک عراقی را زده بود و حکایت از بچه‌هایی می‌کرد که نارنجک مخصوص تفنگ ژ. ۳ گذاشته از ۵۰ متری تانک را می‌زدند. او می‌گفت: روز چهارشنبه گذشته بعد از حمله شدید عراقی‌ها سرگردی به نام شریف النسب که اصرار داشت اسمش را ذکر کنیم تا در حماسه افتخارات ثبت شود، از راه رسید و با یک سخنرانی پرشور و عشق چنان امید و غیرت در سربازان و سپاهیان ومردم، انداخت که همگی برگشتیم و دشمنان را به جای اول خودشان برگرداندیم.

در یکی از خطوط جبهه به دیدار یک واحد زرهی رفتیم که سربازان مجهز به خمپاره‌انداز و نارنجک بودند. سربازان و افسران با وجود گرما و گرفتاری‌ها، خندان بودند و از دیدار ما خندان‌تر شده و با ما عکس گرفتند. افسری را کنار کشیدم و پرسیدم شما برای اسلام می‌جنگی یا ایران؟ گفت:هر دو، مگر فرقی بین این دوهست؟

مساجد مراکز دریافت و توزیع مواد غذایی برای رزمندگان بود. ما هم با قدری نان لواش خرد شده و سیب زمینی گرم و نمک زده جیره ناهارمان را تأمین کردیم. به فرودگاه اهواز برگشتیم تا با هر هواپیمای ارتشی آماده حرکت، بازگشت کنیم. بیا و برو و انتظارنشینان زیاد بودند. در یک هواپیمای ترابری سی-۱۳۰ همراه با سربازان تعویض شده و چند مجروح خمپاره خورده جا گرفتیم. مجروحانی باندپیچ شده با پای شکسته و کتف و شکم دریده، تزریق مسکن شده، ولی پر درد، بدون آنکه خم به ابرو و ناله بر زبان آورند، صابر و شکور و شاد می‌نمودند. یک استوار مأمور توپ که دست چپش را از وسط بازو از دست داده بود دیدیم.

آنقدر سلام و تشکر و شکر کرد که خجالت کشیدیم. خوشحال بود که بیش از ۱۵۰ گلوله به متجاوزان عراقی پیش آمده تا سوسنگرد انداخته و بیش از ۱۰ تانک‌شان را متلاشی و حملاتشان را عقیم ساخته و حالا دست راست و سلامتی‌اش باقی است. تقاضا و آرزویی جز سلامتی امام و مردم و مسئولان و امکان خدمت مجدد نداشت.

Ad

Ad
Ad

روی خط خبر

  • آمادگی شهرداری تهران برای کمک به سیل‌زدگان گلستان
  • پیش بینی سه گانه تورم، بیکاری و رشد اقتصادی در سال ۹۸؛ آیا باید منتظر جهش تورمی باشیم؟
  • ترافیک نیمه سنگین در برخی مواصلاتی کشور
  • برایان هوک: قصد اعطای معافیت از تحریم‌های ایران را نداریم
  • توزیع بیش از ۳۹ هزار تن میوه شب عید
  • نقش مهم مردم در برقراری نظم و امنیت در جامعه
  • گندم نوبرانه ۹۸ آمد
  • تهاجم سایبری ایران گوشی تلفن همسر نخست‌وزیر اسرائیل را هک کرد
  • ارائه خدمات ارزی از روز شنبه در صرافی های منتخب
  • انجام ۱۳۸۱ ماموریت امداد و نجات طی هفت روز گذشته
  • برنامه‌های نوروزی حامد همایون مشخص شد
  • نقش کلیدی مراکز مشاوره پلیس در کاهش جرایم
  • گلایه معدنی‌ها از شدت خودتحریمی‌ها!
  • ایران حمله انتحاری گروه تروریستی داعش به برنامه نوروز در کابل را محکوم کرد
  • اصفهان، پذیرای بیشترین مسافر نوروزی در مراکز اقامتی فرهنگیان
  • برخورد پلیس با تخلفات حادثه‌ساز بزرگراهی در پایتخت
  • سال ۹۸ سال تلاش برای غلبه به همه سختی‌ها و پلشتی‌ها خواهد بود
  • استاد شجریان برنده یک جایزه بین‌المللی شد
  • سرمایه‌ای ناملموس به ارزش طلا
  • چه بلایی سر سهام بوئینگ آمد؟
  • وام ۲ میلیارد دلاری ترامپ از دویچه بانک
  • چراغ نیم‌سوز عرضه نفت در بورس
  • افزایش برداشت از یک میدان نفتی مشترک
  • امیرعبداللهیان: بلندی‌های جولان به سوریه برمی‌گردد
  • تاکید رئیس جمعیت هلال احمر بر ضرورت پشتیبانی از استان‌های سیل زده
  • اجرای برنامه‌های هنری در نوروزگاه‌ها با محوریت شهرداری‌ها
  • ۹ روستای آق قلا تخلیه شد
  • اولین مستند از زندگی سیروس گرجستانی در تلویزیون
  • فرزاد فرزین: به خوانندگان جدید گیر ندهیم!
  • محمد اصفهانی:دلال‌بازی در همه چیز رسوخ کرده است
  • Ad