جدیدترین اخبار
۴ آذر ۱۳۹۶ ساعت ۱۱:۳۷ سیاسی کد خبر :156715

آیا روحانی از حق خود می‌گذرد؟

حمد غلامی در روزنامه شرق نوشت:

انگار مخالفان دولت روحانی دست از سرش برداشته‌اند، حملات آنان کاهش یافته و آرامشی موقت و نسبی دولت روحانی را فرا گرفته است. انتقادات و فشارهای مخالفان از طرق مختلف نتیجه داد و موجب شد روحانی از حق خود که همانا قدرت مردم است بگذرد و به دولت خود پناه ببرد. با این ایده که حق هرکسی به‌اندازه قدرت او است. روحانی با ٢٤ ‌میلیون رأی حق داشت بانی تحولات اساسی در کشور شود، اما این‌گونه نشد و دولت روحانی نیز همچون دولت‌های پیشین این حق را وانهاد و به قدرت دولت روی آورد.

شاید روحانی از تجربه دولت اصلاحات هراسان بود، دولتی که تلاش کرد حتی تا پایان دوره دوم خود از توان مردم برای حل‌وفصل مشکلات استفاده کند. از همین‌رو اگرچه دولت اصلاحات از دموکراتیک‌ترین دولت‌های بعد از انقلاب بوده است، از پرتنش‌ترین آنان نیز بود. دولت اصلاحات به این دوگانه تن نداد: با مردم روی‌کارآمدن و بی‌مردم کشور را اداره‌کردن. از این منظر دولت احمدی‌نژاد استثناست. احمدی‌نژاد تا پایان دولتش پای مردم را به معرکه‌هایی می‌کشید که فقط خودش از آن منتفع می‌شد. او امضای مردم را جعل می‌کرد و پای کارهایش می‌زد. هر دولتی بر شانه اشتباهات دولت سابق ایستاده و قدرت گرفته است. با این ایده، «هر روزه چیزی به یک دولت همچون بدن انسان، افزوده می‌شود که باید زمانی در جای صحیح خود قرار گیرد». آیا این امر در مورد دولت‌های بعد از انقلاب نیز صادق است؟

آیا هر دولتی روی کار آمده به تصحیح دولت قبل پرداخته و هر چیز را سر جای خودش قرار داده است؟

دولت سازندگی با ایده خصوصی‌سازی، دولتیان را دولت‌مند کرد تا با این روش اشتغال ایجاد کند و فقر را کاهش دهد. نه‌تنها چنین اتفاقی نیفتد، بلکه دولتمردان، غنی‌تر شدند و فقیران فقیرتر، و رقبای سیاسی هراسان از این دولت‌سالاری، درصدد برآمدند تا پیش از آنکه بلعیده شوند، دولت هاشمی را از پای درآورند. آنان موفق شدند، اما ماحصل این موفقیت دولت مطلوب آنان نبود و دولتی روی کار آمد که بنا داشت کار ناتمام دولت سازندگی را این‌بار نه در اقتصاد، که در فرهنگ تمام کند.

دولت اصلاحات به یمن کردار و پندار نیک رئیس آن توانست در حوزه اقتصاد از خشونت اقتصاد نئولیبرالیستی بکاهد و لیبرالیسمی آرام با بن‌مایه‌های اخلاقی را جایگزین کند. دولت اصلاحات بیش از آنکه در اقتصاد بی‌پروا باشد در فرهنگ صراحت داشت. مخالفان هاشمی از چاله به چاه افتادند زیرا مرد نه‌چندان محبوب آن زمان را با مردی محبوب طاق زده بودند که با فرهنگ‌مداری آتش به ریشه‌شان می‌زد. مخالفانِ هاشمی مخالفان خاتمی شدند، و به این فکر افتادند که برای تغییر در توازن قدرت، از تضادهای تاریخی به‌نفع خود استفاده کنند. آنان به تضاد و دوگانه‌ تاریخی فقیر و غنی دامن زدند و از دل آن دولت احمدی‌نژاد را بر کشیدند. این دوگانه‌سازی از قضای روزگار دامن خودشان را گرفت.

اینک، اصولگرایان که به تصویر خود در آینه تاریخ نگاه می‌کنند، از تدبیر خود حظ وافر می‌برند، اما شکستی که احمدی‌نژاد رقم زد، این تصویر را سراسر مخدوش می‌کند و آنان را بیش از پیش خشمگین می‌سازد. تجربه این شکست، آنان را وامی‌دارد تا با خشونت بیشتری سراغ دولت روحانی بروند. دولتی که تفکر خصوصی‌سازی با دولت هاشمی و احمدی‌نژاد همداستان است. گرچه در هیچ دولتی به‌اندازه دوره احمدی‌نژاد، «دولت» به تاراج نرفته است. طبق آمار اتاق بازرگانی، بیشترین خصوصی-خصولتی‌‌سازی‌ها در سال ٨٨ اتفاق افتاده است، در گرماگرم حوادث آن. اینجا، تنها جایی در تاریخ ایران است که مردم حضوری غایب دارند.

دولت احمدی‌نژاد نیز نتوانست مردم را در کنار خود نگاه دارد. البته با این تفاوت که او مردم را رها نکرد، مردم خودشان را از دست او نجات دادند. اما این روزها روحانی آشکارا از مردم کناره‌ می‌گیرد. زلزله کرمانشاه تجلی این کناره‌گیری و انزوا است. چرا دولتی که با آرای مردم روی کار آمده، نتوانست یکصدا آنان را بسیج کند و اشتیاق مردم را برای کمک به آسیب‌دیدگان به کنشی سیاسی تبدیل کند. گرچه اسحاق جهانگیری تلاش کرد با علنی‌کردن تلفاتِ مسکن مهر، ناکارآمدی دولتِ قبل را عیان کند. این مواجهه، نشان داد که «هیچ چیز طبیعی در بلایای طبیعی وجود ندارد» و چنان‌که دیوید هاروی معتقد است، حوادث طبیعی رویدادهایی اجتماعی و طبقاتی هستند و این حقیقت زمانی آشکار خواهد شد که اثرات یک زلزله بر طبقات پایین پدیدار می‌شود.

آیا مردم اعتمادشان را به دولت روحانی از دست داده‌اند و به انتظارش نمی‌مانند، یا اینکه دولت روحانی دنبال دردسر نیست و بر این باور است که مردم هرجا باشند دردسر زودتر به آنجا می‌رود؟ شاید دولت روحانی در تلاش است به قدرت مطمئن‌تری پناه ببرد. هرچه هست دولت روحانی بیش از گذشته از مردم کناره می‌گیرد. شاید روحانی در این انزوا به‌دنبال سیاستی کلان‌تر باشد. سیاستی مغایر با این ایده که حق هرکس به‌اندازه توان او است، توانی که نشئت‌گرفته از قدرت مردم است. آیا روحانی سال‌های پایانی را بدون استفاده از حق خود سپری خواهد کرد… .

وبگردی

روی خط خبر

  • تصویب یک طرح ضدایرانی جدید در مجلس نمایندگان آمریکا
  • چرا «طیب خان» به «زندانی‌ها» تبدیل شد؟
  • داعش، ترامپ و نتانیاهو را تهدید کرد
  • قاضی دادگاه رييس گروهك فرقان: احمدی نژادی ها بيشتر پديده‌اند تا فرقه
  • خواننده معروف پاپ پدر شد/عکس
  • محسن رهامی: قرآن با مدیریت خانم‌ها مشکلی ندارد
  • شروع اکران‌های مردمی جشنواره «عمار»
  • نقشی که آقای بازیگر بخاطر شکستگی پا از دست داد
  • عضو جبهه پايداري: از گفت و گو با اصلاح طلبان استقبال می کنیم
  • زمان پخش “شهرزاد ۳” ؟
  • تار عنکبوتی عجیبی که وزن انسان را تحمل می‌کند/عکس
  • آرامش پیش از توفان در بازار طلا؟
  • مردم از کدام عرضه کنندگان خودرو راضی ترند؟
  • عواقب افزایش عوارض خروج از کشور برای گردشگری ایران
  • کاهش دامنه نوسان قیمت دلار در روزهای رکوردزنی
  • فعالیت مدارس استعدادهای درخشان متوقف می شود؟
  • خوش بینی به اقتصاد ایران در بیست نوزده
  • پنجه در پنجه ریسک، حتی بیمه‌ها هم بیمه می‌شوند!
  • امکان ساخت “خانه‌های پیش‌ساخته ضدزلزله” طی ۲ تا ۶ ماه فرهم شده است
  • درآمدهای حاصل از حذف یارانه‌‌ها باید خرج اقشار آسیب‌پذیر و تولید شود؛ نه طرح تحول سلامت!
  • ظرفیت‌های بالقوه سازمان همکاری اسلامی
  • واشنگتن: تا قبل از ژانویه اقدامی درباره برجام انجام نمی‌دهیم
  • واکنش سخنگوی اعتدال و توسعه به عدم همکاری با اصلاح‌طلبان در انتخابات۹۸
  • آمریکا با به‌رسمیت شناختن قدس به‌عنوان پایتخت اسرائیل در جهان منزوی شد
  • گوترش: آمریکا تعهداتش در برجام را اجرا کند
  • جروزالم پست: دیپلمات‌های اسرائیل عربستان را ناتوان و غیرقابل اعتماد می‌دانند
  • در ماجرای همه‌پرسی اشتباه کردیم
  • نامه مهم ۱۲۷ نماینده مجلس به رئیس‌جمهور
  • خلبانی که سودای وزارت دارد؛ خالد بن سلمان کیست؟
  • حسب برخی گزارش ها بابک زنجانی مورد حمایت رئیس جمهوری سابق بوده است